شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به درخت سرو اشاره می‌کند و می‌گوید اگر او را مانند درخت طوبی (که نماد زیبایی و شکوه است) بخوانیم، باید از سرکشی او جلوگیری کنیم. شاعر به این نکته می‌پردازد که با وجود قامت زیبا و بلند سرو، باید اصل و ریشه‌اش را نیز بشناسیم و به آن احترام بگذاریم. به این ترتیب، شاعر بر اهمیت شناخت و حفظ تعادل در رابطه با زیبایی‌ها تأکید می‌کند.
ای سرو اگر ترا چو طوبی خوانیماز سرکشیت بجای خود بنشانیم
هوش مصنوعی: ای سرو، حتی اگر تو را به زیبایی درخت طوبی تشبیه کنیم، به خاطر سرکشیات، در جای خود قرار نخواهی گرفت.
با قامت او چند کنی نسبت خویشما اصل تو و فرع تو نیکو دانیم
هوش مصنوعی: با شکوه و زیبایی او، چه نیازی به نسبت دادن خود به ماست؟ ما به خوبی میدانیم که تو ریشه و اصل ما هستی.