شمارهٔ ۵۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یاد یک شمع روشن و زیبا می‌افتد که در مهمانی بر دل او نشسته بود. او از خط سبز و لب‌های نمکین آن شمع صحبت می‌کند و نمی‌داند که چرا ناگهان غایب شده است. شاعر از غم و دل‌تنگی خود برای آن شمع سخن می‌گوید و سعی دارد بفهمد آن زیبایی در شب تاریک کجا رفته است. سراسر شب با یاد آن شمع سپری شده و او همچنان در غم تلاش می‌کند تا به راز این جدایی پی ببرد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که غم و ناله‌اش بر سر کوی معشوقش همچنان باقی است و نمی‌تواند از دل خسته‌اش سخن بگوید.
یارب آن شمع چگل دوش به مهمان که بودخط او سبزی و لبها نمک خوان که بود
هوش مصنوعی: ای خدای من، آن شمعی که دیشب در مهمانی روشن بود، به چه کسی تعلق داشت؟ آن کسی که نوشتههایش سبز و لبهایش شیرین و دلنشین بود، چه کسی بود؟
چون خضر شد ز نظر غایب و معلوم نشدکه به تاریکی شب چشمه حیوان که بود
هوش مصنوعی: زمانی که حضرت خضر از نظر پنهان شد و مشخص نشد که در تاریکی شب، چشمه حیات کجا قرار دارد.
آن لب لعل کزو ماند دهان همه بازباز پرسید که دوشینه به دندان که بود
هوش مصنوعی: لب‌های زیبای او باعث شده است که همه در موردش صحبت کنند و از هم بپرسند که دیشب چه چیزی در دهانش بوده است.
سر ما بود و در او همه شب تا دم صبحتا خود او شمع سرای که و ایوان که بود
هوش مصنوعی: تمام شب تا صبح در سر ما ذکر او بود، او همچون شمعی در خانه ما میدرخشید و ارزش ایران هم به او بود.
سوختم از غم و روشن نشد این نکته هنوزکه شب آن شمع شکر لب به شبستان که بود
هوش مصنوعی: از درد و غم به شدت رنج میبرم، اما هنوز این نکته برایم روشن نشده که آن شمعی که لب‌های شیرینش در شبستان میدرخشید، در شب کجا رفته است.
از دل خسته چه پرسی که که آزرد تراغمزه را پرسی که آن زخم ز پیکان که بود
هوش مصنوعی: از دل بیقرار و خستهام چیزی نپرس، بلکه از کسی بپرس که با نیش و نگاههایش مرا آزار داده. بپرس که آن زخم و آسیب از تیرکمانی که بود.
گفته ای در غم هجرم نکند ناله کمالبر سر کوی تو دوش این همه افغان که بود
هوش مصنوعی: نمیدانم چطور تو را از یاد ببرم. شب گذشته، در غم دوریات، صدای ناله و فریادی که در خیابان تو بلند کردم، همگان را به حیرت انداخت.