شمارهٔ ۵۷۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و زیبایی است. شاعر محبوب خود را به یک گل تشبیه می‌کند که در زیبایی و لطافت بی‌نظیر است. او اشاره می‌کند که هر بار محبوبش را می‌بیند، حالتی از شگفتی و حیرت به او دست می‌دهد و حتی امام مسجد نیز متحیر می‌شود. شاعر از لحظات عاشقانه و لحظه‌هایی که در کنار محبوبش سپری می‌کند، صحبت می‌کند و تمایل دارد همیشه در کنار او باشد. در نهایت، او بیان می‌کند که کلمات و صحبت‌ها زمانی تأثیرگذارند که از دل برآیند و به زیبایی عشق اشاره می‌کند.
تو آن شاخ گلی ای شوخ دلبرکه آریست به آب دیده در بر
هوش مصنوعی: تو آن گل زیبای شادابی هستی که دل میبرد و اشک شوق را به همراه دارد.
چو آن رخسار و بالا باغبان دیدز گل برید و بر کند از صنوبر
هوش مصنوعی: وقتی آن چهره و زیبایی باغبان را مشاهده کرد، به خاطر زیباییاش از گل جدا شد و از درخت صنوبر کندید.
به هر مسجد که آوردی تو قامتز حیرت گفت امام الله اکبر
هوش مصنوعی: هر کجا که به مسجد قدم گذاشتی و حالت از شگفتی دگرگون شد، امام آنجا با صدای بلند گفت الله اکبر.
برم پیش لب و زلف تو سجدهچو خواننده آبت و اللیل و کوثر
هوش مصنوعی: من به پیش لب و زلف تو میروم و مثل یک خواننده در برابر زیباییات سجده میکنم، همانطور که در قرآن از شب و کوثر سخن گفته شده است.
رخت ماه است اگر بینیمش این ماهبه چشم ما نباید ماه دیگر
هوش مصنوعی: اگر زیباییاش را ببینیم، دیگر نباید به زیبایی کسی دیگر توجه کنیم.
حدیث قند گفتم با لبش گفتملولیم از سخنهای مکرر
هوش مصنوعی: در مورد شیرینی و زیبایی کلامش صحبت کردم، اما او با لبخندی گفت از تکرار این حرفها خستهام.
نه آن دفتر که در وی طیباتستخبیثانش فروشستی سراسر
هوش مصنوعی: این دفتر که در آن خوبیها و خاصیتها وجود دارد، از ناپاکیها و بدیها خالی نیست و تمام آن را در بر دارد.
کمال این گفته گر سعدی شنودیفروشستی بگازرگاه دفتر
هوش مصنوعی: اگر به سخن سعدی گوش فرا دهی، به راستی میتوانی از دامان دفتری کتابها بهرهمند شوی.
که چون آب سخن دید و روانیسخن را پاک تر سازد سخنور
هوش مصنوعی: زمانی که سخن مانند آب جاری شود، کسی که سخن میگوید، باید توانایی داشته باشد که آن را پاکتر و واضحتر بیان کند.