شمارهٔ ۶۴۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج شبهای خود فریاد می‌زند و از کسانی که در شبهای تاریک رنج می‌کشند، پرسش می‌کند. او با اشاره به شمع‌ها که با لبخند اشک می‌ریزند، به دنبال یافتن سوز درونی‌اش است. شاعر خود را ناچیز می‌داند و حتی برای مولایش خود را فدای دیگران می‌کند. او به بلندی شخصیت خود اشاره می‌کند و می‌گوید که برای رسیدن به معشوقش سرش را پایین آورده است. در ادامه، شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید حتی خاک پای او نیز باید بر سرش بنشیند. در نهایت، ابراز عشق و تسلیم به محبوب را به تصویر می‌کشد.
ما به فریاد آمدیم از ناله شبهای خویشپرسشی میکنز رنجوران شب پیمای خویش
هوش مصنوعی: ما برای کمک و یاری به فریاد آمدهایم و از درد و نالههایی که شبها داریم سوالی میپرسیم که دردآوران شب گرد ما چه می‌کشند.
با همه خندان لبی بر من بگرید شمع جمعگر برو پیدا کنم این سوز ناپیدای خویش
هوش مصنوعی: با وجود اینکه همه در کنار هم لبخند میزنند، شمعی هست که بر من میگرید. اگر بتوانم این آتش درون خود را که کسی نمیبیند، به نمایش بگذارم، این درد پنهان آشکار خواهد شد.
من که بیقیمت نرم پیش کسان از خاک راهخود فروشیها کنم گر خوانیم مولای خویش
هوش مصنوعی: من که ارزش چندانی ندارم و در برابر دیگران اینگونه خودم را در مسیر بیارزشیها قرار میدهم، عیبی ندارد اگر مرا مولای خود بخوانند.
تا به بالای بلندت سر فرو آورده امسر بلندم راستی از همت والای خویش
هوش مصنوعی: من به خاطر بلند همتی و عزت نفس تو، سرم را به نشانه احترام پایین آوردهام.
سرو بر طرف چمن وقتی به جای خویش بودتا تو سوی او برفتی او برفت از جای خویش
هوش مصنوعی: سرو زیبایی که در کنار چمن ایستاده بود، هنگامی که تو به سوی او رفتی، او از جایش رفت.
حسن و زیانی بناگوش ترا زیبد که یافتخلعت سودای زلفت راست بر بالای خویش
هوش مصنوعی: زیبایی و نازیبایی به گوشهای تو میآید که لباس دلخواه عشق تو بر سرم نشسته است.
هم به خاک پات کش بر دیده بنشاند کمالگ ر فرستنی سوی او گردی ز خاک پای خویش
هوش مصنوعی: اگر تو به سوی او بروی، در حالی که خاک پای خود را به او تقدیم میکنی، او هم آن را با احترام بر چشم مینهد و از تو قدردانی می‌کند.