شمارهٔ ۶۶۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عاشقانه و دلتنگی خود اشاره می‌کند. او از تشنگی و اشتیاقی که برای وصال محبوبش دارد سخن می‌گوید و این احساس را به تشنگی یک فرد برای آب تشبیه می‌کند. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هرچند دنیا پر از زیبایی‌هاست، اما هیچ‌کس شبیه محبوبش نیست. با ذکر زیبایی‌های محبوب از جمله زلف و چهره‌اش، شاعر عقل را تحت تأثیر قرار می‌دهد و نشان می‌دهد که عشق و زیبایی، همه چیز را تحت الشعاع قرار می‌دهد. در نهایت، او می‌گوید اگر این شعرها به‌صورت آهنگین باشد، در میان مردم محبوب خواهد شد.
هوای وصل تو دارد غریق بحر فراقچو تشنه که به آب روان بود مشتاق
هوش مصنوعی: کسی که در دریاى دورى تو غرق شده، آرزوى وصالت را دارد، مانند تشنهای که برای دسترسی به آب روان، بیتاب است.
شنیده ام که سگم خوانده عفاک اللهمن قیر بدین هم ندارم استحقاق
هوش مصنوعی: شنیدم که سگی با صدای بلند می‌گوید: «خدایا، مرا ببخش که حتی لایق چنین قیر و سیاهی نیستم.»
هزار بار به گرد جهان مه و خورشیدبر آمدند و نظیرت ندید در آفاق
هوش مصنوعی: هزار بار ماه و خورشید به دور دنیا گردش کردند، اما مشابه تو را در هیچکجای جهان ندیدند.
اساس عقل بر افتاد تا به ابرو و چشمبنای حسن نهادی و بر کشیدی طاق
هوش مصنوعی: عقل و خرد وقتی از بین رفت، تو زیبایی را با ابرو و چشم خود بنا کردی و به آن شکل و قوام بخشیدی.
حدیث زلف درازت به گوش جان چو رسیدبه هم برآمد از آن حلقه حلقه عشاق
هوش مصنوعی: وقتی سخن از موهای بلند تو به گوش جانم رسید، عشقورزان به هم جمع شدند و گرد حلقهای حلقه شدند.
صحیفهای ملون حواشی گل رافروغ روی نو آتش فکند در اوراق
هوش مصنوعی: دفتری رنگارنگ حاشیههای گل را به مانند نور چهره نو، آتش بر روی ورقها میسوزاند.
شوند اهل سپاهان غلام طبع کمالگر این دو بیت سرایند مطربان عراق
هوش مصنوعی: اگر اهل سپاهان به ذوق و خلاقیت خوب گوش بسپارند، مطربان عراق این دو بیت را سرودهاند.