شمارهٔ ۶۸۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر با استعاره‌هایی چون لب‌های قند، خال و خط، و زلف سیاه به توصیف ویژگی‌های ظاهری معشوق می‌پردازد. او همچنین از دل سوختگان و حالتی شاعرانه از عشق و حسرت می‌گوید. در نهایت، شعر به احساسات عمیق و وقایعی که در شب‌های دور برای معشوق بیان شده، اشاره دارد و بیان می‌کند که حتی در سختی‌ها و دوری، عشق و زیبایی معشوق همچنان در دل و ذهن او زنده است.
آن دهان را بدو لب قند مکرر گفتمسخن مختصر خوب چو شگره گفتیم
هوش مصنوعی: من بارها به آن دهان شیرین که لبانش همچون قند است، سخنانی ساده و دلنشین گفتم، مانند شکر که شیرین است.
عارضت را که شد از خال و خط آلوده به مشکپیش دل سوختگان شمع معتبر گفتیم
هوش مصنوعی: ما درباره زیبایی تو که با خال و خطی آراسته شده، به دل-burning کردگان گفتیم که مانند شمعی معتبر است.
چون به وصف رخ تو روز شد امشب شب ماصفت زلف سیاهت شب دیگر گفتیم
هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی چهرهات وصف شد، امشب برای ما شبی روشن و دلانگیز است، و شب دیگر نیز از زلف سیاه تو سخن خواهیم گفت.
دل ز مشکینی آن خال حدیثی میگفتچون به زلف تو رسید آن سخن از سر گفتیم
هوش مصنوعی: دل عاشق از زیبایی آن خال داستانی را میگفت، اما وقتی به زلف تو رسید، دیگر از آن گفتن منصرف شدیم.
ذکر بالای تو گفتیم برابر با سروهر دو چون ذکره بلند است برابر گفتیم
هوش مصنوعی: در اینجا بیان شده که ما دربارهی ویژگی‌های تو، که مانند سرو زیبا و بلند است، صحبت کردهایم. اشاره به این دارد که یادآوری جمال و صفات تو به قدری دلانگیز است که مانند زیباییهای یک سرو بر افراز است.
دیده بر خاک درت کرد به خونابه سوادماجرانی که شب هجر بر آن در گفتیم
هوش مصنوعی: چشم خود را به خاک درت افکندهام و در آنجا خون دل ریختهام، یادگار داستانی که در شب جدایی بر آن در به زبان آوردیم.
با تو از بیم ملالته صفت اشک کمالگرچه رنگین مخنی بود روانتر گفتیم
هوش مصنوعی: با تو از ترس غم و اندوه، به اندازهای اشک میریزیم که حتی اگر رنگین هم نباشد، جاریتر از قبل میباشد.