شمارهٔ ۸۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر اشتیاق و longing خود را برای محبوبش بیان می‌کند. او به باد اشاره می‌کند که از کوی محبوبش به او خبر و بوی عشقش را بیاورد. شاعر می‌خواهد با آمدن محبوب، خانه‌اش روشن شود و با او لحظاتی شاداب و دلپذیر را تجربه کند. او از درد جدایی رنج می‌برد و انتظار وصال را دارد. احساسات عمیق و غمگینی که او دارد، تنها از طریق اشک‌هایش نمایان می‌شود و هیچ چیزی جز یاد محبوبش نمی‌تواند او را آرام کند. شاعر همچنین به ضعف جسمانی خود و تیره‌روزی‌اش اشاره می‌کند و در نهایت، توضیح می‌دهد که هیچ چیز نمی‌تواند جای غم عشق را پر کند.
ای خوش آن باد که از کوی تو آید بر منمنت خاک درت باز نهد بر سر من
هوش مصنوعی: ای کاش بادی از سمت تو بوزد و ذرات خاکی که به دروازهات مربوط می‌شود، بر سرم بریزد.
نفروزد شبم از مه که فتد بر در و بامخانه روشن کن و چون شمع درآ از در من
هوش مصنوعی: در شب تار، نور ماه از پنجره و سقف خانهام میتابد و روشنایی میآورد. وقتی که از در منزل من وارد میشوی، همانند شمعی میدرخشی و فضا را روشن میکنی.
تیره جانیست دل سوخته بر دیده نشینکه بود دیده‌ی تر خانه روشنتر من
هوش مصنوعی: دل سوختهای که بر چشم نشسته، تیره و تیرهفام نیست. چه کسی گفته که چشم خیس، خانه را روشنتر می‌کند؟
شربت وصل بده از لب جانبخش مراک ز تب هجر تو بگداخت تن لاغر من
هوش مصنوعی: از لبهای دلفریب تو مرا شربت وصلی ببخش، زیرا دوری تو باعث شده که تن نحیف و رنجور من بسوزد.
باد بیزن که کسی بر من بیمار زنداز ضعیفی چو مگس باد برد پیکر من
هوش مصنوعی: باد به من بزند و کسی از شدت مریضی بر من زخم بزند، اما چرا باید از ضعف و ناتوانی مگس بترسم وقتی که هوا او را به راحتی می‌برد؟
هیچکس گرد من خسته نگردد جز اشکآه و فریاد ز بر گشتگی اختر من
هوش مصنوعی: هیچکس جز گریه و آه و فریاد من، در دور و برم خسته و ناامید نخواهد شد، مگر به خاطر بازگشت ستارهام.
هر چه جز شرح غمت در قلم آورد کمالآب چشم آمد و شست از ورق دفتر من
هوش مصنوعی: هر چیزی که جز توصیف غم تو نوشته شود، فقط باعث افزایش اشک من می‌شود و صفحه دفترم را از آن پاک می‌کند.