شمارهٔ ۸۳۸
هوش مصنوعی: این شعر به محبت و عشق به وطن اشاره دارد و بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به خاک و زادگاهش است. شاعر با اشاراتی به آرزوی عشق و وابستگی به وطن، به دشواری‌های عشق و انتظار می‌پردازد. او از درد جدایی و عذاب ناشی از آن می‌نالد و به خسمی (دشمن) که در دلش آتش ایجاد می‌کند اشاره دارد. در نهایت، شاعر به رابطه میان عقل و دل و دزدی احساسات می‌پردازد و از مفاهیم زیبایی و عشق سخن می‌گوید.
خاک پایت دوست دارد روی مننیست عیب ای دوستان حب الوطن
هوش مصنوعی: خاک پای دوست به من افتخار میدهد، اما عیب کار اینجاست که عشق به وطن در من دیده نمیشود.
خاک گشتم این سخن چندان رقیبدر دهن داری که خاکت در دهن
هوش مصنوعی: من به درجهای از فرسودگی و خاکی بودن رسیدهام که تو در مورد من اینقدر صحبت میکنی که انگار خودت هم به خاک مبدل شدهای.
آرزوی ماست زلفت بشکنشدر جهان یک آرزوی ما شکن
هوش مصنوعی: خواسته ما این است که زلفت را بشکنی، تا در دنیا یک آرزوی ما به تحقق بپیوندد.
گفته دیگر نسوزم جان توجان من دیگر چه باشد سوختن
هوش مصنوعی: اگر بگویم دیگر به خاطر تو دلی نمیسوزانم، خود جان من دیگر چه معنایی دارد که بسوزانم؟
کاری برای من خسم تو آنشی چند انتظاردر دل من ز انتظار آتش مزن
هوش مصنوعی: از تو خواستهای دارم که بیسبب دل مرا نرنجانی. دلم پر از انتظار است و این انتظار به قلبم آتش میزند، پس بیمحل این آتش را بیشتر نکن.
ای رفیب ار چشمم از سر بر کنیچشم ازو گر بر کنم چشمم بکن
هوش مصنوعی: ای دوست، اگر تو چشم از من بگردانی، من نیز چشمانم را از تو برمیگردانم.
عقل و دل گفتم که دزدید از کمالزیر لب خندان چه دانم گفت من
هوش مصنوعی: عقل و دل با هم صحبت کردند و من از آنها پرسیدم که چرا کمال را دزدیدند. دل در پاسخ به من با لبخند گفت که نمیدانم!