شمارهٔ ۹۲۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و رنج ناشی از عشق سخن می‌گوید. او با بیان احساساتش، به زیبایی معشوقش و زشتی غم هایش اشاره می‌کند. لبهای معشوقش که از خون او رنگین شده، نشان‌دهندهٔ عمیق بودن ارتباط آنهاست. دلش به خاطر جدایی شکسته و همچون بلبل در فراق معشوقش ناله می‌کند. شاعر به شیرینی لبهای معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود اشک‌ها و غم‌ها، هنوز عشق او را می‌ستاید. در نهایت بیان می‌کند که هر ورق از شعرش، بازگوکنندهٔ درد و شوق عشق اوست.
ای دل ریش من از جور تو غمگین گونهلبت از خوردن خونم شده رنگین گونه
هوش مصنوعی: ای دل، من از ظالمی تو بسیار غمگینم و چهرهات از خون من رنگین شده است.
بسکه بر خاک ره انداخته بشکسته دلمچون سر زلف خودم سات مشکین گونه
هوش مصنوعی: دل من به خاطر درد و رنجی که متوجهام شده، به شدت شکسته و پریشان است، و این وضعیت به اندازهی زیبایی و لطافت موهای مشکیام احساس سنگینی و غم را به من منتقل می‌کند.
همچو بلبل من و بیداری و صد گونه خروشتا که باشد گل رخسار تو با این گونه
هوش مصنوعی: مانند بلبل، من بیدار و پر از شور و هیجان هستم، به هر نوعی فریاد میزنم تا زمانی که چهرهی زیبایت با این همه تنوع به گل بماند.
نرسد قند به شیرینی لبهای نو لیکبه دهانت چو رسیده شده شیرین گونه
هوش مصنوعی: قند به شیرینی لبهای نو نمیرسد، اما وقتی که شیرینی به دهانت میرسد، زیبایی و شیرینیات را بروز میدهد.
سرخروئی بودم پیش رقیبان همه وقتکه به خون رنگ دهی اشک مرا زین گونه
هوش مصنوعی: من همیشه با سرافرازی در برابر رقبایم بودم، حتی وقتی که اشکهایم را با رنگی از خون مخلوط کردند.
گرچه هم رندم و هم رند ستا شکر خداکه نیم باری ازین زاهد خود بین گونه
هوش مصنوعی: اگرچه من هم بازیگر و هم کسی هستم که از دیگران تعریف می‌کند، خوشحالم که وابسته به زاهدی نیستم که فقط خود را میبیند و خود را برتر از دیگران میداند.
هر ورق ریخت مگر سرخی اشک تو کمالکه سخنهاست به دیوان تو چندین گونه
هوش مصنوعی: هر برگ که بر زمین میافتد، جز سرخی اشکهای تو چیزی نمیبینم. کلامها و داستانها در دیوان تو، به اشکهای تو رنگ و بهانه میگیرند.