شمارهٔ ۹۳۰
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و زیبایی معشوق اشاره دارد. شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به معشوق می‌گوید و به زیبایی‌های او که لطف خداست، اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که حتی نگاهی به چهره معشوق نیز ممکن است گناهی بزرگ باشد و این نگاه، او را در دریایی از عشق و غم غرق کرده است. شاعر احساس می‌کند که این عشق، او را دچار درد و رنج کرده و نمی‌تواند از عشق خود دست بکشد. در نهایت، زیبایی و لطافت معشوق را با طبیعت و زمین مقایسه می‌کند و بر هم‌چنین زیبایی و کمال او تاکید دارد.
با تو در دل نبایدم رخ ماهرخ نیارد شدن به خانه ماه
هوش مصنوعی: با تو در دل نمیتوانم، چرا که چهره ماه نمی‌تواند به خانه ماه روشنایی ببخشد.
درشمایل و قد تو لطف خداستهست لطف خدا به تو همراه
هوش مصنوعی: زیبایی و اندام تو نشان نعمتهای الهی است و این لطف خداوند همیشه با توست.
بینمت دایم و چنان دانمکه نکردم هنوز نیم نگاه
هوش مصنوعی: هر لحظه تو را میبینم و خوب میدانم که هنوز حتی نگاهی به تو نینداختهام.
گر گناهست در رخ تو نظرباد چشم پر آب غرق گناه
هوش مصنوعی: اگر نگاهی به چهره تو گناه محسوب شود، پس چشمی که پر از اشک است، غرق در گناه است.
غرق دریای آتش و آب استجان عاشق میان گریه و آه
هوش مصنوعی: روح عاشق در میان احساسات شدید مانند آتش و آب غرق شده است و در حالیکه گریه می‌کند، آه میکشد.
او نخواهد برآمد از سر خاکدردمند ترا به جای گیاه
هوش مصنوعی: او از زیر خاک نخواهد آمد تا درد تو را درمان کند، مانند گیاهی که روییده باشد.
طیب زلفت بخویش برد کمالچون که با خاک رفت طاب ثراه
هوش مصنوعی: زلف خوشبوی تو کمال دلربایی را با خود دارد، زمانی که با خاک گور آمیخته شود، بوی خوش آن همچنان باقی میماند.