شمارهٔ ۹۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به اهمیت عشق و وفاداری اشاره می‌کند و از دل مهرورز و خوش‌رویی می‌گوید که باید نسبت به معشوق خود نشان دهد. او تأکید می‌کند که با وجود زیبایی‌ها، باید از جفا و بی‌وفایی دوری کرد و به حمایت از کسانی که نیازمند هستند پرداخت. همچنین، شاعر در نهایت به زاهدی که از دنیای مادی کناره‌گیری کرده، می‌گوید که او را رها کند زیرا عشق واقعی او را از خواب غفلت بیدار کرده است. به طور کلی، شعر بر اهمیت عشق، وفاداری و حفظ روحیه مثبت تأکید دارد.
تا توانی دل مشتاق بدست آری بهجانب بار و وفادار نگه داری به
هوش مصنوعی: هرگاه میتوانی، دل عاشق را به دست آور و آن را به سوی محبت و وفاداری نگهداری.
با چنین زلف خوش و خال خوش و روی چو ماهمهر ورزی کنیه و ترک جفا کاری به
هوش مصنوعی: با داشتن زلف و خال زیبا و چهرهای مانند ماه، اگر محبت کنی و از بیعدالتی و آسیب زدن پرهیز کنی، چه خوب خواهد بود.
صاحب روی نکو را به همه حال که هسترسم دلجوئی و آئین وفاداری به
هوش مصنوعی: کسی که چهره زیبایی دارد، در هر شرایطی باید مهربانی و وفاداری را رعایت کند.
گر به بالین ضعیفان گذری خواهی کردصحت خویش نخواهیم که بیماری به
هوش مصنوعی: اگر قصد داری به کنار بستر ضعیفان بروی، باید مراقب باشی که خودت بیمار نشوی.
هوس صحبت باری اگرت می افتدبا رقیبان مخالف نکنی یاری به
هوش مصنوعی: اگر به صحبت کردن با معشوق فکر میکنی، نباید در این راه به رقیبان خود کمک کنی.
برو ای زاهد شبخیز ز پیشم که مرابا خیال رخ او خواب ز بیداری به
هوش مصنوعی: ای زاهد، از پیش من برو که من در خواب و خیال چهره محبوبم، از بیداری هم دورم.
گر کند طوطی طبعت هوس نطق کمالببری نام لب بار و شکر باری به
هوش مصنوعی: اگر طوطی طبیعتت آرزوی سخنگفتن و کمال را داشته باشد، نام لب تو به مثابه باران و شکر میبارد.