شمارهٔ ۱۰۰۷
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع فرار و دوری معشوق از عاشق اشاره دارد. شاعر از معشوق می‌پرسد که چرا از او و دیگران میگریزد، حتی از دعاگو و عاشقانی که فقط به محبت او دل بسته‌اند. او پرسش‌هایی را مطرح می‌کند که آیا معشوق به دلیل بخیلی یا ترس از آسیب میگریزد. در نهایت، شعر به عمق احساساتی اشاره دارد که ناشی از جدایی و فاصله است و نشان می‌دهد که این دوری عذاب‌آور است.
چرا هر دم از پیش ما میگریزیشهی از گدایان چرا میگریزی
هوش مصنوعی: چرا هر لحظه از نزد ما دور میشوی ای پادشاه، چرا از دستان گدایان فاصله میگیری؟
به بخیلی مگر ای بخوبی توانگرکه از عاشق بینوا میگریزی
هوش مصنوعی: ای بخیل، مگر تو توانگر و خوب هستی که از عاشق بیچاره فرار میکنی؟
چرانی چرا از دعاگو گریزانتبلانی بلا از دعا میگریزی
هوش مصنوعی: چرا از دعا کردن فرار میکنی، وقتی که خود را در درد و بلای زیادی میبینی؟
و آن تازه برگ گلی کز لطافتاز آسیب باد صبا میگریزی
هوش مصنوعی: این بیت به تصویر زیبایی از یک گل تازه و لطیف اشاره دارد که به دلیل حساسیتش از وزش ملایم باد صبا فرار می‌کند. گل با Fragility خود نمیتواند در برابر باد مقاومت کند و تمایل دارد از آسیبی که ممکن است به آن برسد، دور شود. به طور کلی، این تصویر نمادی از آسیبپذیری و ظرافت در طبیعت و زندگی است.
اگر او میگریزد ز چشم ای خیالشنو بگریز بینم کجا میگریزی
هوش مصنوعی: اگر او از نگاه من دور میشود، ای خیال او، بزن به در و ببینم که به کجا میروی.
کمال ار به او میگریزی ز چشمشاز یک فتنه در صد بلا میگریزی
هوش مصنوعی: اگر میخواهی از کمال و زیبایی او دوری کنی، باید بدان که با دوری از او، نه تنها از یک فتنه فرار کردهای، بلکه به صد درد و بلا گرفتار خواهی شد.