شمارهٔ ۱۰۲۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج ناشی از جدایی و عشق صحبت می‌کند. او به طرف مقابل می‌گوید که با وجود تیرگی‌ها و ظلم‌هایی که بر او رفته، هنوز به خاطر عشقش به او زحمت کشیده است. شاعر احساس می‌کند که با وجود مرگ حسرتی به دل دارد، زیرا طرف مقابل به آرزوها و خواسته‌هایش دست یافته است. او همچنین از بی‌خبری و بی‌توجهی معشوق نسبت به حال و روز خود شکایت می‌کند و به یاد می‌آورد که هرگز به دیدار او نرفته، زیرا به عشق و محبت او وابسته بوده است. در نهایت، شاعر از این که توانسته به معشوقش نزدیک شود ابراز خوشحالی می‌کند.
دگر باره تیغ جفا بر کشیدیز باران دیرینه باری بریدی
هوش مصنوعی: بار دیگر، با ظلم و ستم خود، زخمهایی میزنی که از گذشته بر دلها نشسته بود.
به قتل محبان شدی باز رنجهبنابادت ای دوست زحمت کشیدی
هوش مصنوعی: ای دوست، تو با زحمت و فشاری که به دل عاشقان آوردی، موجب رنج و درد آنها شدی.
من از حسرتت گرچه مردم خوشم همکه باری تو با آرزویی رسیدی
هوش مصنوعی: اگرچه به خاطر حسرت تو جان دادم، اما خوشحالم که تو بالاخره به آرزویت رسیدی.
ترا هر چه گفتیم گفتی شنیدمحدیثی شنیدی ولی کی شنیدی
هوش مصنوعی: هر چیزی که ما به تو گفتیم، تو هم پاسخ دادی که شنیدی. حدیثی را هم که شنیدی، اما چه زمانی واقعاً آن را شنیدی؟
چه دانی ز حال من ای جان شیرینکه تو تلخی هجر کمتر کشیدی
هوش مصنوعی: ای محبوب شیرینزبان، تو از حال و روز من بیخبر هستی؛ چون تو تلخی جدایی را کمتر تجربه کردهای.
بکوی تو چون آب هرگز نرفتمکه چون سرو دامن ز من در کشیدی
هوش مصنوعی: هرگز به سوی تو نرفتم مانند آب، چون تو دامن از من کشیدی و مرا در خود محو کردی.
کمال آرزو داشتی خاک پایشبه چشم خود الحمد لله که دیدی
هوش مصنوعی: تو آرزوی رسیدن به کمال و قرب او را داشتی، حالا خوشحال باش که توانستی خاک پایش را با چشمان خود ببینی.