شمارهٔ ۱۰۳۶
هوش مصنوعی: غزل شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. او از ویژگی‌های ظاهری معشوق، چون گل‌ها و چهره‌اش، حرف می‌زند و ابراز دلتنگی و اشتیاق می‌کند. شاعر به احساسات عمیق خود در نسبت با معشوق اشاره دارد و به نوعی از درد و ناتوانی در دوری از او سخن می‌گوید. همچنین، از تاثیر زیبایی معشوق بر دل و جان خود و دیگران می‌گوید و در نهایت به زندگی و امید در کنار محبوبش اشاره می‌کند.
صنما در خط سنبل مه تابان داریبر سر شاخ صنوبر گل خندان داری
هوش مصنوعی: ای محبوب، تو همچون گل نرگس درخشان و زیبا هستی که بر سر شاخه صنوبر نشستهای و به زیبایی میخندی.
دم عیسی همه از لعل شکر بار دهیحسن یوسف همه در چاه زنخدان داری
هوش مصنوعی: نفسی که عیسی را زنده می‌کند، مانند لعل شیرینی در کامت طعم میدهد. زیبایی یوسف نیز تماماً در نشانهای بر روی چانهات نهفته است.
تا سر زلف تو برهم نزند عالم راصورت خویشتن از آینه پنهان داری
هوش مصنوعی: زمانی که موهای تو به هم نریزد، تمام دنیا را از چهره خود در آینه پنهان میکنی.
ای شه گلرخ شیرین دهن شور انگیزتا کی احوال من خسته پریشان داری
هوش مصنوعی: ای محبوب زیبا و شیرین زبان، تا کی میخواهی حال و روز ناچار و آشفتهام را نادیده بگیری؟
تشنه شد لعل تو بر خون دل ما هر دمگرچه در درج گهر چشمه حیوان داری
هوش مصنوعی: لبهای زیبای تو همچون مروارید، هر لحظه بر درد دل ما عطش میگیرد، هرچند که در دشت جواهرات، چشمهای از حیات داشته باشی.
تا ربانی ز دل سوختگان گوی فرارگرد بر گرد به از غالیه چوگان داری
هوش مصنوعی: تا زمانی که از درد و رنج دلشکستهها با خبر باشی، بهتر است آزادانه و بینگرانی در دنیای خودت بچرخی، همانطور که در بازی چوگان، چوب را در دست داری و به جلو میروی.
ناله زار کمال است چو بلبل شب و روزبا تو در سبزه خوشبوی گلستان داری
هوش مصنوعی: ناله و افسوسی که بلبل می‌زند، نشانهی کمال اوست. او شب و روز در کنار توست و باغ سرسبز و خوشبوی گلستان را در اختیار دارد.