شمارهٔ ۱۰۵۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود می‌گوید که اگر او زلف خود را به فتنه و شوخی رها کند، سرهای عاشقان را زیر پا می‌گذارد. او از معشوق می‌خواهد که زیبایی‌هایش را نشان دهد و لبخند بزند. شاعر به شدت از دوری و جدایی رنج می‌برد و از معشوق می‌خواهد که به او وفا کند و به عاشقان جفا نکند. او به گریه و اندوه حاصل از این جدایی اشاره می‌کند و همچنین به تناقض‌های عشق و زیبایی‌های معشوق می‌پردازد و از او می‌خواهد تا به اشتباهاتی که در عشق می‌کند، توجه کند. در نهایت او به عشق و عواطف عمیق خود اشاره کرده و خواهان توجه و لبخند معشوق است.
گر زلف خود به فتنه و شوخی رها کنیسرهای ما کشان همه در زیر پا کنی
هوش مصنوعی: اگر زلف خود را به شیطنت و بازی رها کنی، همه ما را که سر به زیر هستیم، زیر پا خواهی کرد.
گفتی نمایمت رخ و کامت ز لب دهملطفیست این و مهر تو اینها کجا کنی
هوش مصنوعی: گفتی که چهرهات را به من نشان خواهی داد و از لبهایم کامت را میچشم. این کار لطف و محبت است، اما مهر تو این کارها را کجا انجام میدهد؟
شوخی فراغ از آتش و آبت از آن مدامدر دل مقام سازی و در دیده جا کنی
هوش مصنوعی: به شوخی و با آرامش از آتش دل بر خیز، و همواره در دل به نیایشی بپرداز و در نگاه دیگران به جا و محترم باش.
من آن نی ام که ناله کنم از تو چون قلمگر خود به تیغ، بند ز بندم جدا کنی
هوش مصنوعی: من آن بادیهنشین نیستم که از تو گله کنم؛ اگر تو هم بخواهی با کمال قدرت به من آسیب بزنی، من در برابر آن سکوت میکنم و هیچ نالهای نخواهم کرد.
بر عاشقان حیب که یک یک جفا کنداز نو به ای رقیب که صد صد وفا کنی
هوش مصنوعی: ای رقیب، تو که به عشقورزان آسیب میزنی و به آنها بیرحمی میکنی، برعکس تو باید بدانی که عشق واقعی به آنها وفاداری و محبت بسیار میدهد.
دیدی صفای عارضش ای دیده گریه چیستبعد از صفا به گریه چرا ماجرا کنی
هوش مصنوعی: آیا تا به حال زیبایی چهرهاش را دیدهای؟ ای چشمانم، چرا بعد از این زیبایی به گریه میافتی و ماجرا را به این نقطه میکشی؟
آن خط همیشه مشک خطا خواندن کمالدر یک خط ای عجب ز چه چندین خطا کنی
هوش مصنوعی: این سخن به این معناست که همیشه اشتباهاتی وجود دارد که ممکن است بر سر یک مسئله ساده ایجاد شوند. تعجب آور است که با وجود اینکه تنها یک نکته برجسته وجود دارد، باز هم در آن نکتهی ساده دقت کافی نمیشود و اشتباهات زیادی رخ میدهد.