شمارهٔ ۱۰۶۳
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و عشق اشاره دارد. شاعر به توصیف معشوق خود (که به مانند ماهی زیباست) می‌پردازد و ابراز می‌کند که حتی اگر نتواند ویژگی‌های او را به درستی بیان کند، تنها می‌داند که دلش خواهان بندگی و خدمت به اوست. او همچنین به زیبایی زلف معشوق اشاره می‌کند و در مورد تاثیرات وجود او بر زندگی‌اش سخن می‌گوید. شاعر از دلتنگی و ناامیدی خود می‌گوید و به درخواست دعایی اشاره می‌کند که به آرامش و بهبود حالش کمک کند. در نهایت، شعر به دردی عاطفی و تلاش برای فهم و نزدیک‌تر شدن به معشوق ختم می‌شود.
من اوصاف حست ندانم کماهیولی این قدر روشنم شد که ماهی
هوش مصنوعی: من تمام ویژگیها و صفات تو را نمیدانم، اما به قدری روشن شدهام که مثل ماهی در آب احساس کنم.
مرا در سرست اینکه باشم غلامتگدا بین که دارد نمای شاهی
هوش مصنوعی: در ذهن من این است که همیشه خدمتگزار تو باشم؛ در حالی که کسی که به نظر میرسد شاه است، در واقع باید به من نگاه کند و دست نیاز به سوی من دراز کند.
به زلف چو شستت گرفتار باشدمن و هر که گیری ز مه تا به ماهی
هوش مصنوعی: اگر گیسوی تو مرا در خود بگیرد، من و هر کسی که به زیبایی تو گرفتار شود، در این جاذبه باقی خواهیم ماند.
مرا توبه فرمودن از خال مشکینبود شستن از روی رنگی سیاهی
هوش مصنوعی: توبه من به معنای دوری از زیبایی و جذابیت آن خال مشکین است، همچون اینکه بخواهم رنگ سیاه را از روی چهرهام بشویم.
تو دلتنگی ما بپرس از دهانتکه خرد است وصادق بود در گواهی
هوش مصنوعی: اگر دلتنگی را از من میپرسی، از زبان دلت بپرس که خردمند و صادق است در شهادت دادن.
بکن از دعای کمال احترازیکه اثرهاست در ناله صبحگاهی
هوش مصنوعی: از دعاهایی که کامل و مؤثر هستند، دوری کن، زیرا آنها به صبح زود ناله و تأثیر میگذارند.