شمارهٔ ۲

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر، از درد و غم ناشی از عشق سخن می‌گوید که جانش را به‌سختی می‌آزارد. او خود را مثل کهربایی توصیف می‌کند که به خاطر ضعف، به آسانی جذب می‌شود. وفاداری و محبتش به معشوق را فراموش نخواهد کرد و حتی اگر زبانش را ببندند، همچنان گریه‌اش ادامه خواهد داشت. در دل این چمن، او همچون پرنده‌ای است که به خاطر روزهای سیاه گذران، آشیانه‌اش را از دست داده است. او از ستم بلبل (شاعر دیگر) می‌ترسد و در پی این است که صدای او را نشنود. علی‌رغم این درد و جستجوی محبوبش، خوشحال است که هیچ‌کس در دنیا نتوانسته نشانه‌‌ای از آن معشوق بی‌خبر ارائه دهد. در پایان، کسی به او می‌گوید که به سکوتش ادامه دهد و داستانش را نقل نکند، چرا که هزاران نفر نمی‌توانند بار او را تحمل کنند.