شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساس رنج و جدایی از معشوق می‌پردازد. او از درد و عذابی که به خاطر دوری از یار متحمل می‌شود، سخن می‌گوید و از خداوند می‌خواهد که دل معشوق را نرم کند تا از جدایی رهایی یابد. شاعر به بلبل‌ها اشاره می‌کند که همیشه در فراق معشوق می‌خوانند و به غنچه و گل تشبیه می‌شود که در خاموشی به سر می‌برد. او بیان می‌کند که حتی اگر نتواند سخن بگوید، دردش همچنان باقی است. در نهایت، شاعر به سرنوشت خود اشاره می‌کند و از آزارها و بی‌وفایی‌هایی که احساس کرده، ش شکایت می‌نماید.
از پس عمری که بگشود آن جفا جو دیده راروی ما بیدار کرد آن فتنه خوابیده را
هوش مصنوعی: پس از سالها که آن کسی که به ما ظلم میکرد، به ما نگاه کرد و ما را بیدار کرد، آن شخص همواره در خواب و غفلت بود، حالا به نوعی بیدار شده است.
نرم کن یا رب دلش را کز جدایی بگذاردجز دعا نتوان نمودن دلبر رنجیده را
هوش مصنوعی: ای خدا، دل او را نرم کن تا از جدایی رنجیده نشود؛ جز دعا کردن برای معشوقی که دلش آزرده است، کاری از دست من برنمیآید.
شیوه بلبل بود فریاد از روز نخستشیون آموزی چه حاجت شخص ما تمدیده را
هوش مصنوعی: بلبل از ابتدا همواره میخوانده و از درد و غم خود شکایت کرده است. با این حال، ما نیازی به یادگیری این شیوه نداریم.
خونخور و خاموش همچون غنچه سر بسته باشهمچون گل منما به کس این نامه پیچیده را
هوش مصنوعی: سکوت و دروننگری خود را حفظ کن و مانند غنچهای که هنوز شکفته نشدهای، خاموش باش. مانند گل، این راز را به کسی نگو و آن را در دل نگهدار.
همچو شمع از سر بریدن شعله‌ام افزون شودگرچه یارای سخن نبود سر ببریده را
هوش مصنوعی: اگرچه نمیتوانم صحبت کنم و کلامی از من بیرون نمیآید، اما با این حال، اگر سرم را از بدن جدا کنند، مانند شمعی خواهم بود که نورش بیشتر می‌شود.
دیدی ای دل عاقبت بر من چسان بیگانه کردجور آن برگشته مژگان بخت برگردیده را
هوش مصنوعی: ای دل، دیدی که چطور آن کسی که مژههایش به گونهای خاص و زیباست، در نهایت چگونه مرا از خود جدا و بیگانه کرد و بخت و اقبال من به کجا برگشته است؟
ای که منع (صامت) از افغان نمودی کس نکردمنع دست و پا زدن صید به خون غلطیده را
هوش مصنوعی: ای کسی که به خاطر فریاد دیگران آنها را ساکت کردی، اما چرا مانع از تلاش و جنبش کسی که در خون خود غلطیده نمیشوی؟