شمارهٔ ۵۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عمیق عاشقانه و روحانی شاعر می‌پردازد. شاعر از شوق و محبت سخن می‌گوید و به ستایش عشق و زیبایی می‌پردازد. او می‌گوید که عشق را از ازل درک کرده و به زندگی و عشق خود ادامه می‌دهد. همچنین شاعر به زاهدان و عابدانی که تنها به ظواهر اعتقاد دارند، انتقاد می‌کند و احساسات واقعی خود را برمی‌شمارد. در نهایت، او بر این نکته تأکید دارد که زندگی و عشق برای او بالاتر از هر چیز دیگر است و حتی مرگ نیز نمی‌تواند رمز و راز عشق را از او بگیرد.
ما از دو کون پای به دامن کشیده‌ایمدر سایه محبت یاری خزیده‌ایم
هوش مصنوعی: ما از دو عالم جدا شدهایم و در سایه محبت دوستان خود آرامش یافتهایم.
آن بلبلیم ما که چو از بیضه درشدیمبر شاخسار زلف نکویان پریده‌ایم
هوش مصنوعی: ما مانند بلبلانی هستیم که پس از خروج از تخم، بر شاخههای خوشبویان نشسته و سرود عشق میخوانیم.
ای باغبان برای گلی در بما مبندآخر نه ما به گلشن تو نو رسیده‌ایم
هوش مصنوعی: ای باغبان، برای گلی در اینجا ما را حبس نکن. در نهایت، ما تازه به گلستان تو آمدهایم.
مائیم در ازل که پیام الست رابا گوش خویش از لب جانان شنیده‌ایم
هوش مصنوعی: ما از ابتدا وجود داریم و صدای پیام وظیفه را با گوش خود از دهان معشوق شنیده‌ایم.
زاهد دگر حدیث زانهار و سلسبیلبا ما بگو که طعم محبت چشیده‌ایم
هوش مصنوعی: ای ریزهخواران مذهب، دیگر از قصههای بهشت و نعمتهایش با ما سخن مگو، زیرا ما طعم عشق و محبت را چشیده‌ایم و حالا به چیزهای دیگر فکر میکنیم.
بر چشم شیخ وسوسه آمد به روزگارنقشی که ما در آئینه جام دیده‌ایم
هوش مصنوعی: در روزگاری که ما تصاویری را در آینه مشاهده کردهایم، تردید و نگرانی به چهره شیخ افتاده است.
ساقی بط شراب بیاور که خسته‌ایمما از عدم به ساحت امکان دویده‌ایم
هوش مصنوعی: ای ساقی، شراب بیاور که ما از بیحالی و عدم خسته شدهایم و برای رسیدن به جهان وجود تلاش کردهایم.
خوشتر به روز مرگ چه باشد به ما کفنزان پیرهن که در شب هجران دریده‌ایم
هوش مصنوعی: بهتر از این نیست که روز مرگ ما، کفنی از همان پیراهنی که در شب جدایی و دلتنگی پاره کردهایم، داشته باشیم.
خوش در خطای عشق غزالانه (صامتا)از دام کید زاهد و عابد رمیده‌ایم
هوش مصنوعی: در عشق با زیبایی و چالاکی مثل غزال به خطا میرویم و از دام نیرنگ زاهدان و عابدان دور شدهایم.