شمارهٔ ۸ - شکوه و زینب (ع) سر قبر مادر - صامت بروجردی

روایت است که چون عترت رسول‌اللهسوی مدینه رسیدند با خروش ز راه

خمیده زینب بی‌غمگسار گشت روانمیان روضه مادر به ناله و افغان

سلام کرد به حسرت فکند سر در پیشزبان حال به مادر بگفت با دل ریش

که ای ستمکش ایام چشم تو روشنکه زینبت ز سفر آمده است سوی وطن

سری بر آر ز خاک و به پرس احوالمنظاره کن که چسان گشته است اقبالم

ز من بپرس که زینب چه شد برادر توز داغ کیست که گشته سیاه معجر تو

ز کربلا تو چرا بی‌برادر آمده‌ایچنین شکسته دل و خاک بر سر آمده‌ای

برم ز کوفه و یا کربلا به نزد تو نامو یا ز شام و یزید لعین بدفرجام

به کربلا ز ستم سوختند خانه مابباد داد فلک خاک آشیانه ما

مرا به گوشه زندان همین نه ماوا دادبه کوفه حکم به قتلم نمود ابن زیاد

میان کوفه ندیدی چسان ز آتش دلزدم ز غصه سر خد به چوبه محمل

که شد ز خون سرم روی و موی من رنگینروانه شد ز سرم همچو سیل خون به زمین

ز کوفه تا به سوی شام در برابر منبه پیش محمل من بد سر برادر من

شدم چو وارد اشم خراب ای مادرخرابه منزل ما بود و خاک ره بستر

کسی که مونس و غمخوار و همدم ما بودمدام سنگ و نی و چوب سخت اعدا بود

تمام کوچه و بازرا شام آئین بستیزید دون به سر تخت زرنگار نشست

به بزم عام طلب کرد آن لعین غیورسر برهنه من و اهل بیت را به حضور

چنان نمود جفای یزید مدهوشمکه شد ز شمر و صفت کربلا فراموششم

به پیش دیده من آن ستمگر کونینبزد به چوب ستم بر لب و دهان حسین

گذشته زین همه یک سرخ مو به بزم یزیدز خاندان نبوت کنیز می‌طلبید

بس است (صامت) افسرده زین عزا بگذرکه از سرکش دو چشمت سیاه شد دفتر