شمارهٔ ۳۶ - مصیبت علی اکبر(ع) - صامت بروجردی

در آن زمان که علی اکبر جوان ز پدربه کربلا طلب جنگ را اشقیا می‌کرد

نظر به عارض وی می‌نمود شاه شهیدبه عرش قاصد آه از جگر رها می‌کرد

نگه به قامت وی می‌فکند و تیر غمشز بی‌کسی به دل سنگ خاره جا می‌کرد

کسی نبود که مرهم نهد به زخم دلشز غصه سوی خدا روی التجا می‌کرد

که ای خدا تو گواهی که بهتر ا ز اکبراگر که داشت حسین در رهت فدا می‌کرد

چه اکبری که به ماه رخش گشودی چشمهر آنکه یاد ز رخسار مصطفی می‌کرد

سکینه در حرم از ماتم برادر خویشبه سینه می‌زد و فریاد و اخا می‌کرد

ز غصه زینب بی‌خانمان فتاده به خاکچو نی به حال شه نینوا نوا می‌کرد

بغل نمود دو زانو به سینه و لیلانظر به قد علی اکبر از قفا می‌کرد

نداشت چاره دیگر ز محنت ایامبه صبر درد دل خویش را دوا می‌کرد

دریغ و آه از آن دم که پیش چشم حسینمیان خون بدن اکبرش شنا می‌کرد

گهی نظر به پدر می‌نمود با حسرتبرای دادن جان گاه دست و پا می‌کرد

فکنده زلزله در خلق ماسوی (صامت)دمیده بر سر خود خاک زین عزا می‌کرد