شمارهٔ ۳۰ - و برای او همچنین
هوش مصنوعی: در این شعر، عذرخواهی و اندوه به خاطر شهادت علی اکبر، فرزند امام حسین، به تصویر کشیده شده است. شاعر به عواطف عمیق انسان‌ها نسبت به علی اکبر اشاره می‌کند و او را نماد وفاداری، صداقت و عشق به پدر یعنی امام حسین می‌داند. بی‌تابی و غم والدین و نزدیکان او و تأثیر او بر کربلا و عاشورا نیز بیان شده است. در نهایت، این شعر دلیلی برای گریه و سوگواری را برای همه‌ی مؤمنان معرفی می‌کند و علی اکبر را محور محبت و انتظار در روز قیامت می‌داند.
امروز بُوَد وقتِ عزایِ علی اکبرسوزد دلِ عالم ز برایِ علی اکبر
هوش مصنوعی: امروز زمان عزاداری برای علی‌اکبر است و دل تمام دنیا به خاطر او سوخته و غمگین است.
هر کس که شدی طالبِ دیدارِ پیمبرمی‌کرد تماشایِ لقایِ علی اکبر
هوش مصنوعی: هر کسی که خواهان دیدار پیامبر (ص) بود، باید به تماشای روی علی‌اکبر (ع) میپرداخت.
گردید مُهیایِ خزان، گلشنِ ایجاداز داغِ قدِ سروِ رسایِ علی اکبر
هوش مصنوعی: به زودی فصل خزان برای گلستان وجود آماده میشود و این به دلیل اثر عمیق و داغی است که از قد سروی به نام علی‌اکبر بر جا مانده است.
تا شامِ غم، از کرب‌وبلا بر سرِ نی بودجایِ سرِ از جسم جدایِ علی اکبر
هوش مصنوعی: تا وقتی که غم کربلا بر سر نی قرار دارد، سر علی اکبر از جسمش جدا نخواهد شد.
چون جان به فدایِ شهِ لب‌تشنه نمودندجانِ همه عالم به فدایِ علی اکبر!
هوش مصنوعی: وقتی جان خود را برای شه تقدیم کردند و در حالی که تشنه بودند، همه موجودات به خاطر علی اکبر جانشان را فدای او کردند.
آگاه کسی نیست ز داغِ دلِ لیلیدر کون و مکان، غیرِ خدایِ علی اکبر
هوش مصنوعی: هیچکس از درد دل لیلی در این جهان و مکان آگاه نیست، جز خداوند علی اکبر.
در کرب‌وبلا کاش «ذبیح‌ِالله» بودیتا هدیه کند جان به منایِ علی‌اکبر
هوش مصنوعی: کاش در محشر و دشواریها، تو هم مانند حضرت ابراهیم (ذبیح الله) بودی تا جان خود را به خاطر منِ علی اکبر، هدیه میکردی.
ذراتِ دو عالم همه یک‌جا شده حیراناز دوستی و عهد و وفایِ علی‌اکبر
هوش مصنوعی: تمام موجودات عالم در شگفتی و حیرت از دوستی و وفاداری علی اکبر جمع شدهاند.
در راهِ پدر داد سر و سَرورِ دین شداحسنت ز صدق و ز صفایِ علی‌اکبر
هوش مصنوعی: در مسیر پدر، علی اکبر جانش را فدای دین کرد و این عمل او به خاطر صدق و پاکیاش ستودنی و شایسته تحسین است.
امیدِ شهان در صفِ محشر همه این استسازند مکان زیرِ لوایِ علی‌اکبر
هوش مصنوعی: امید شاهان در روز رستاخیز این است که مکانی برای خود بسازند زیر پرچم علی اکبر.
همخوابهٔ قبرِ پسرِ فاطمه گردیدشد قبرِ حسین، قبله‌نمایِ علی‌اکبر
هوش مصنوعی: پسر فاطمه در خاک آرام گرفت و قبر حسین به سمت قبلهای برای علی اکبر تبدیل شد.
کن گریه که تا کنجِ شبستانِ لحد راروشن کنی از نور و ضیایِ علی‌اکبر
هوش مصنوعی: بخواب و بگذر، اما میخواهم که با اشکهای خود، تاریکی گور را از نور و روشنی علی اکبر پرکنم.
خونِ دلِ لیلی که شد از دیده روانهگردید شبِ عیش، حنایِ علی‌اکبر
هوش مصنوعی: اشک های لیلی بر دلش جاری شد و شب جشن و شادی علی اکبر تحت تاثیر این غم قرار گرفت.
زینب به تنِ خود ز مِحَن ساخته صد چاکپیراهنِ طاقت، چو قبایِ علی‌اکبر
هوش مصنوعی: زینب با تن خود از درد و مصیبت، به شکلی پر از چاک و آسیب، پیراهنی مانند لباس علی اکبر به وجود آورده است. تحمل سختیها و تلخیها او را به این حالت رسانده است.
پیوسته به سینه زند از غصه، سکینهدر «ماریه» از کرب‌وبلایِ علی‌اکبر
هوش مصنوعی: غمی همیشگی در دل احساس میشود که به خاطر مصیبتهای علی اکبر جانسوز است. این غم به مانند ماری در سینه میپیچد و همیشه وجود دارد.
«صامت» نکند شاهیِ کَونَین تمناگردد چو سگِ کویِ گدایِ علی‌اکبر
هوش مصنوعی: این بیت به این مفهوم اشاره دارد که کسی که در زندگی خود به مقام و ثروت رسیده است، نمیتواند به آرزوی داشتن مقام و نعمتهای بالاتر دچار شود، همچون سگی که در کوچه یک فقیر به دنبال لقمهای نان است. به عبارتی دیگر، انسانی که در زندگی خود به آرامش و هدف خاصی نرسیده، ممکن است همواره در پی چیزهای بیشتر و بزرگتر باشد، در حالی که کسی که از حقیقت و ارزشهای واقعی آگاه است، دیگر دچار این تمناهای بیپایه نخواهد شد.