شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عظمت و زیبایی خاص یک سلطان و معشوقش است. شاعر با اشاره به اینکه هیچ‌چیز جز زیبایی آن چهره نباید مورد توجه قرار گیرد، به وصف ویژگی‌های منحصر به فرد معشوق می‌پردازد. او بیان می‌کند که اگر در دنیا بهشتی وجود داشته باشد، آن تنها در وجود این معشوق است. همچنین، شاعر به ارتباط خاصی که با معشوقش دارد اشاره می‌کند و اعلام می‌کند که وجود او به زندگی‌اش معنا می‌بخشد. در نهایت، به تجربه عشق و آرزوهای ناب اشاره می‌شود که ممکن است سال‌ها ادامه داشته باشد، حتی اگر زندگی ادامه نداشته باشد.
تو سلطانی و خورشیدت غلام استنظر جز بر چنین صورت حرام است
هوش مصنوعی: تو پادشاهی و خورشید تو در خدمت توست، پس توجه به جز زیبایی چنین کسی ممنوع است.
ورای حسن در روی تو چیزی‌ستنمی‌داند کسی کان را چه نام است
هوش مصنوعی: در چهره تو زیباییهایی وجود دارد که هیچکس نمیداند چه نامی باید بر آن بگذارد.
اگر جان را بهشتی در جهان هستتویی از نیکوان دیگر کدام است
هوش مصنوعی: اگر در این دنیا بهشتی وجود دارد، آن تو هستی و هیچکس دیگری از نیکان به این اندازه نیست.
به زیر لب سلامی کرده‌ای دوشهمه منزل سلام اندر سلام است
هوش مصنوعی: تو شب گذشته با زیرلب سلامی گفتهای، و حالا همه جا پر از سلام و احوالپرسی است.
که باشم من که هم‌راز تو باشمکلامی زان لبت ما را تمام است
هوش مصنوعی: من کی هستم که همواره با تو به راز و نیاز بپردازم؟ هر کلامی که از لبت به گوش ما برسد، برای ما کافی و کامل است.
چه می خورده‌ست چشم نیم مستشکه او را خواب مستی بر دوام است
هوش مصنوعی: چشم نیمه مست او چه چیزی خورده که خوابش همیشه به حالت مستی ادامه دارد؟
اگر عاشق به ترک سر نگویدهنوز اندر سرش سودای خام است
هوش مصنوعی: اگر عاشق از معشوقش جدا شود و در این جدایی چیزی نگوید، نشاندهنده این است که هنوز در دلش احساسات و آرزوهای دست نخوردهای دارد.
بماند سال‌ها چون جان نماندتمنایی که در جان همام است
هوش مصنوعی: سال‌ها باقی بماند، اما وقتی جان نیست، هیچ آرزویی که در دل همام باشد، وجود ندارد.