شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر می‌گوید که هیچ چیز را نمی‌تواند به معشوق خود بدهد، حتی جان شیرینش را، و احساس نیاز و عطش شدیدی به معشوق دارد. او اشاره می‌کند که هر آنچه را که دارد، ارزشش را به خاطر نزدیکی به معشوق نمی‌دهد. درد و رنج خود را به خاطر دوری از معشوق تحمل می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز جز آن عشق و حضور معشوق برایش اهمیت ندارد. در واقع، او حاضر است همه چیز را قربانی کند تا فقط در کنار محبوبش باشد و نمی‌تواند حتی لحظه‌ای از او جدا شود.
دوستی دامنت آسان نتوان داد ز دستجان شیرین منی جان نتوان داد ز دست
هوش مصنوعی: دوستی تو را نمیتوان به راحتی از دست داد، چرا که جان شیرینم را هم نمیتوانم فدای آن کنم.
نفسی گر نشکیبم ز لبت معذورمتشنه‌ام چشمهٔ حیوان نتوان داد ز دست
هوش مصنوعی: اگر نتوانم تحمل کنم و از لب تو فاصله بگیرم، معذور میشوم؛ چون بسیار تشنهام و نمیتوان از دست تو چشمهٔ حیات را گرفت.
کردم اندیشه سر خویش توان داد به توآن سر زلف پریشان نتوان داد ز دست
هوش مصنوعی: من به فکر آن بودم که درخودم قدرتی برای تو ایجاد کنم، اما موهای پریشان تو را از دست نمیتوانم بگیرم.
چون منی گر برود برگ گیاهی کم گیرقامت سرو خرامان نتوان داد ز دست
هوش مصنوعی: اگر کسی چون من از دنیا برود، نباید به خاطر فقدان او، قامت بلند سروها را از دست داد. از این رو، زندگی ادامه دارد و باید به زیباییها و زنده بودن ادامه داد.
هر چه اندوخته‌ام گر برود باکی نیستشرف صحبت جانان نتوان داد ز دست
هوش مصنوعی: هر چه که دارایی و ذخیرهام باشد، اگر از دست برود برایم مهم نیست؛ زیرا ارزش گفتگو و ارتباط با محبوب را نمیتوان با هیچ چیز عوض کرد.
دل زندانی خود را چو خلاصی جستمگفت کان چاه زنخدان نتوان داد ز دست
هوش مصنوعی: وقتی که به آزادی دل زندانی خود نزدیک شدم، گفت که نمیتوانم از چاه گودی روی تو رهایی یابم و از دستش فرار کنم.
به ملامت نشود دور همام از لب یارخار گو باش گلستان نتوان داد ز دست
هوش مصنوعی: اگر محبوب به ما ملامت کند، دوری از او برای ما ممکن نیست. مثل این است که در باغ گلستان نمیتوانیم خار را به دست بگیریم.