شمارهٔ ۴۹
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از زیبایی و امیدواری صبح سخن می‌گوید. او دلش را پر از صفای صبح می‌داند و نور صبح را مایه روشنی جانش می‌بیند. او از بوی معطر صبح لذت می‌برد و دلش همیشه هوای صبح را دارد. همچنین، صبح را به عنوان زمانی برای رهایی از غم و بیگانگی توصیف می‌کند و می‌گوید که در برابر صبح، شب شکست می‌خورد. شاعر به زیبایی‌های صبح اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز به جز چهره معشوقش در صبح برایش اهمیت ندارد. در نهایت، او بیان می‌کند که این دنیا محل اقامت نیست و تنها وصال معشوق است که می‌تواند آرامش و قرار به او هدیه دهد.
از وقت صبح هست دلم را صفای صبحجانم منور است به نور لقای صبح
هوش مصنوعی: از صبح که بیدار شدم، دل من پر از آرامش است و وجودم از روشنی دیدار صبح روشن شده است.
از باد صبح گشت معطر دماغ مندارد دلم همیشه هوای هوای صبح
هوش مصنوعی: باد صبح عطر دلپذیری دارد که موجب خوشبویی فضای اطراف میشود و دل من همیشه مشتاق و شوقزده به هوای دلچسب و تازه صبح است.
یابد یقین ز ظلمت بیگانگی خلاصهر جان آشنا که شود آشنای صبح
هوش مصنوعی: هر انسانی که با صبح آشنا شود، از تاریکی دوری و تنهایی رهایی مییابد و به یقین میرسد.
از تیغ صبح لشکر شب منهزم شودتا شاه اختران بود اندر قفای صبح
هوش مصنوعی: سحرگاه با طلوع روز، شب به عقب نشینی میپردازد و تا زمانی که ستارهها در پی صبح هستند، نور روز بر افرازنده است.
ای شب جمال صبح سزای تو می‌دهدجز روی یار من ندهد کس سزای صبح
هوش مصنوعی: ای شب، زیباییات همچون صبح شایسته است، اما فقط چهره معشوق من است که شایسته صبح میباشد و جز او هیچکس دیگر این شایستگی را ندارد.
این منزل اقامت جای قرار نیستچون وصل دوست از آن شد لقای صبح
هوش مصنوعی: این جا جایی برای سکونت نیست، زیرا پیوند با دوست، همچون دیدار صبحگاهان زودگذر است.