شمارهٔ ۵۶
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و درد ناشی از آن می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند جان محبوبش را جایگزین کند و عشق او همیشه زنده باقی می‌ماند، حتی پس از مرگ. او به درمان برخی دردها اشاره کرده و می‌گوید که درد عشق خاصی وجود دارد که هیچ درمانی برای آن نیست. شاعر از دوستانش درخواست می‌کند که کمتر او را ملامت کنند و به احساساتش احترام بگذارند. همچنین، او به سرنوشت پروانه‌ای می‌پردازد که در آتش عشق می‌سوزد و به نوعی بیان می‌کند که در عشق، سوز و گداز وجود دارد که به راحتی پایان نمی‌پذیرد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که صبوری در عشق و دل‌باختگی به راحتی امکان‌پذیر نیست.
جان را به جای جانی جای تو کس نگیردمهر تو زنده ماند روزی که تن بمیرد
هوش مصنوعی: هیچ کس جان را به جای جان خود نمیگیرد و محبت تو به زندگی ادامه میدهد در روزی که بدن از بین برود.
هر درد را علاجی بنوشته‌اند یارادردی که هست ما را درمان نمی‌پذیرد
هوش مصنوعی: هر دردی برای خود درمانی دارد، اما دردی که ما داریم، هیچ درمانی نمی‌پذیرد.
ای دوستان ملامت کمتر کنید ما رابا خستگان هجران افسانه درنگیرد
هوش مصنوعی: ای دوستان، لطفاً کمتر به ما خرده بگیرید؛ زیرا داستان جدایی و دوری ما را از کسالت دور نمیکند.
پروانه چون بسوزد آخر خلاص یابدبیچاره آن که دایم می‌سوزد و نمیرد
هوش مصنوعی: پروانه وقتی می‌سوزد، بالاخره از درد و رنجش خلاص میشود، اما آن کسی که همیشه در حال سوختن است و نمیمیرد، بیچاره است.
گفتم مگر صبوری کار همام باشددل را به هیچ وجهی زان رخ نمی‌گزیرد
هوش مصنوعی: گفتم شاید صبر از آنِ انسانهای بزرگ باشد، اما دل به هیچوجه نمی‌تواند از آن چهره دور شود.