شمارهٔ ۱۵۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره جدایی و وفاداری است. شاعر می‌گوید که حتی اگر از محبوبش دور باشد، نباید گمان کند که بی‌وفاست. او اشاره می‌کند که وفاداری واقعی وجود دارد و باید از گمان‌های نادرست پرهیز کرد. همچنین، بیان می‌کند که عشق و احساسات واقعی را نمی‌توان با ثروت یا مقام دنیوی سنجید، و نزدیکی به محبوب را در دل خود حفظ کرده است، حتی اگر در ظاهر دور باشد. در پایان، شاعر به مقایسه خود و محبوب می‌پردازد و تردیدهای موجود را درباره فاصلهٔ بین آن‌ها بیان می‌کند.
ما گر چه ز خدمتت جداییمتا ظن نبری که بی‌وفاییم
هوش مصنوعی: اگرچه از خدمت تو دور هستیم، نگران نباش که فکر کنی به تو وفادار نیستیم.
آن‌ها که وفا به سر نبردندزنهار گمان مبر که ماییم
هوش مصنوعی: کسانی که به وعده وفا نکردند، هرگز نباید گمان کنی که ما هم مثل آن‌ها هستیم.
ما زرق و ریا نمی‌فروشیمحال دل خویش می‌نماییم
هوش مصنوعی: ما به کاذبسازی و تظاهر روی نمیآوریم، بلکه احساسات واقعی و درونی خود را به نمایش میگذاریم.
نزدیک توییم گر چه دوریمبیگانه نمای آشناییم
هوش مصنوعی: ما به تو نزدیکیم حتی اگر از هم دور باشیم، اما به ظاهر غریبه به نظر میرسیم در حالی که در واقع با هم آشنا هستیم.
گر ملک جهان دهند ما راچون وصل تو نیست بی‌نواییم
هوش مصنوعی: اگر تمام دنیا را به ما بدهند، باز هم چون وصل تو را نداریم، بیصدا و بیمعنی خواهیم بود.
این بیت زگفتۀ نظامیگوییم و ز دیده خون گشاییم
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که ما از حکایات و سخنان نظامی استفاده میکنیم و احساسات عمیق خود را با اشک و اندوه بیان میکنیم.
آیا تو کجا و ما کجاییمتو آن که ای که ما تو راییم
هوش مصنوعی: آیا تو در کجا هستی و ما در کجاییم؟ تو کسی هستی که ما همواره به تو نظر داریم.