شمارهٔ ۱۶۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر از سواد و زیبایی زلف معشوق می‌گوید که اندیشه او را تسخیر کرده است. او عشقش را همچون خورشید و روشنی در زندگی‌اش توصیف می‌کند و به دل شگفت‌انگیز خود که میان زلف معشوق و خودش درگیر است، اشاره می‌کند. همچنین، شاعر از فتنه و هیجان در شب‌های عاشقانه و غلغله‌ای که در وجودش برپا شده، صحبت می‌کند. با وجود اینکه از وصال معشوق محروم است، به خیالات و بازی‌های عاشقانه‌اش دلخوش است. در نهایت، او به پیری اشاره می‌کند که با وجود آن، دلش هنوز جوان است و عشق او را به زندگی برقرار نگه می‌دارد. شاعر به این نتیجه می‌رسد که زیبایی معشوق فراتر از همه کمالات است و فقط از طریق واژه‌ها می‌توان آن را به تصویر کشید.
ای سواد زلف تو سودای منروی تو خورشید مهرافزای من
هوش مصنوعی: تو با موهای تاریکت، دل و دنیای من را به شوق آوردهای، گویی چهرهات مانند خورشیدی است که نور و گرمی به زندگیام میبخشد.
دل میان زلفت و من ره‌نشینفرق بین از جای او تا جای من
هوش مصنوعی: دل من در میان زلفهای تو، بین من و خودت، به وضوح فاصلهای وجود دارد که نشان دهنده دو جای مختلف است؛ یکی جای تو و دیگری جای من.
فتنه همسایگان شب تا سحردر میان کوی تو غوغای من
هوش مصنوعی: دشمنی و مشکلاتی که همسایگان به وجود آوردهاند، باعث ایجاد سروصدا و آشفتگی در کوچه و محلهات شده است.
از وصالت گر چه محرومم خوش استبا خیالت عشق‌بازی‌های من
هوش مصنوعی: با این که از وصالت بیبهرهام، اما خیال تو برایم دلانگیز است و من همچنان در خیال تو عشقبازی میکنم.
دل به پیری هم جوانی می‌کندوه ز دست این دل برنای من
هوش مصنوعی: دل حتی در پیری هم جوانی و شادابی را تجربه می‌کند و این موضوع باعث آزار من شده است.
لایق حسن جهانگیر تو نیستجز سخن‌های جهان‌پیمای من
هوش مصنوعی: شایستهی زیباییها و عظمت تو هیچ چیزی به جز کلامهای من نیست.