شمارهٔ ۱۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق عشق و تمایل به وصال صحبت می‌کند. او افسردگی و شوق خود را بیان می‌کند و از زیبایی‌های یاد شده، مثل گل و بنفشه، برای توصیف محبوبش استفاده می‌کند. شاعر در تلاش است تا زیبایی و جذابیت معشوقش را به تصویر بکشد و می‌گوید که با وجود همه ناامیدی‌ها و مشکلات، عشق او همواره در دلش زنده است. همچنین، او از سمبل‌های مختلف مانند سرو و گل برای اشاره به محبوبش استفاده می‌کند و از او می‌خواهد که به او نزدیک‌تر شود و به او توجه کند.
دارم امید وصل تمنای من ببینطبع مشوش و دل شیدای من ببین
هوش مصنوعی: امید دارم که به وصال محبوب برسم، حالا نگاه کن به حالت پریشان و دل عاشق من.
برگ گل و بنفشه ببویم هزار باربر یاد روی و مویش سودای من ببین
هوش مصنوعی: من بارها و بارها عطر برگ گل و بنفشه را استشمام میکنم، به یاد چهره و موی او، در دل آرزوهایم به او فکر میکنم.
همرنگ روی دوست گلی جستم از چمنگل گفت رنگ چهره زیبای من ببین
هوش مصنوعی: نمیتوانم گل مورد نظر را از چمن پیدا کنم، اما رنگ روی دوست را میبینم که همان زیبایی چهرهاش، رنگی خاص و دلنشین دارد.
گفت این چنین محالی انصاف کل نگربشنیدم این حدیث تو یارای من ببین
هوش مصنوعی: گفت: اینکه انسان باید با انصاف و دید کلی نگاه کند، چیزی بود که من شنیدم. حالا تو ببین که آیا من هم توانایی و لیاقت چنین نگاهی را دارم یا نه.
گفتم به نارون که نمانی به قامتشبشنید سرو و گفت که بالای من ببین
هوش مصنوعی: به درخت نارون گفتم که برای همیشه به قامت بلندش نایستد، درخت سرو به من پاسخ داد که به بالای من نگاه کن.
آمد خیال دلبر و بالا نمود و گفتسرو سهی و قامت همتای من ببین
هوش مصنوعی: تصویری از محبوب به ذهن میآید که زیباییاش را به نمایش میگذارد و می‌گوید: «به قامت زیبا و اندام کشیدهام نگاهی بینداز.»
شد در بنفشه‌زار همام و پیام دادنزدیک دل که خیز و بیا جای من ببین
هوش مصنوعی: همام در باغ بنفشهای قرار دارد و پیامی به دل میفرستد که برخیز و به دیدن جای او بیاید.
دل گفت در میان سر زلف یار خویشباری بیا تو مسکن و مأوای من ببین
هوش مصنوعی: دل در میان موهای دوستش از او می‌خواهد که باری بیفتد و به خانه و مأوای دل او نگاهی بیندازد.