شمارهٔ ۲۱۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و زیبایی محبوبی است که به جهان آگاهی می‌بخشد. شاعر به بوی بهشت و تأثیر مثبت این محبوب اشاره می‌کند و از احساس خجالتش در بیان زیبایی او می‌گوید. او معتقد است که محبوبش همچون خورشید درخشانی است که همه به دنبال او هستند و هیچ چیز نمی‌تواند او را از دوری دور کند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که حتی اگر محبوب به او نظری نکند، حضور او در زندگی‌اش همچنان ارزشمند است و از محبتش به محبوب نمی‌کاهد.
می‌کند بوی تو با باد صبا همراهیخلق را می‌دهد از بوی بهشت آگاهی
هوش مصنوعی: بوی تو با نسیم صبح میآید و مردم را از رایحه بهشت آگاه میسازد.
اثر کفر نماندی به جهان از رویتگر نکردی سر زلفت مدد گمراهی
هوش مصنوعی: اگر زیباییهای تو نبود، دنیا تحت تأثیر کفر نمیماند و اگر سر زلفت را برنگردانی، راه گمراهی باز خواهد شد.
خجلم زان که به رخسار تو گویم ماهیکز تو تا ماه تمام است ز مه تا ماهی
هوش مصنوعی: من از اینکه بخواهم به زیبایی چهرهات اشاره کنم خجالت میکشم، زیرا تو چنان درخشان و بینظیری هستی که وجودت از ماه هم روشنتر است.
آفتاب است که مشهور جهان است به حسنچشم بد دور ز رویت که چو مه پنجاهی
هوش مصنوعی: آفتاب زیبایی و نیکی در دنیا شناخته شده است و نگاه حسودها از چهره تو به دور است، زیرا تو همچون ماهی درخشان در آسمان هستی.
همه جویند تو را تا تو که را می‌جوییهمه خواهند تو را تا تو که را می‌خواهی
هوش مصنوعی: همه در پی یافتن تو هستند، اما تو به دنبال چه کسی هستی؟ همه تو را میخواهند، اما تو به دنبال چه کسی هستی؟
ما گدایان شرف از خاک درت یافته‌ایمآستانت نفروشیم به تخت شاهی
هوش مصنوعی: ما به خاطر عزت و ارزش والای تو به جایی رسیدهایم که هرگز پاگاهت را با مقام و ثروت پادشاهی عوض نخواهیم کرد.
گر بود سوی همامت نظری ور نبوداز درت دور نگردد چو سگ خرگاهی
هوش مصنوعی: اگر نظری به سوی تو بیفکنند، حتی اگر از در تو دور باشم، مثل سگی که در گوشهای نشسته، دور نخواهم شد.