شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و احساسات عمیق خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که عشق شخص مورد نظرش آتش سوزانی در دلش به وجود آورده است. او می‌داند که شمع (عشق) هم از سوختن و عشق‌ورزی آموخته، اما در لحظه‌ای ناگهانی، به خاطر عشقش، دچار سوختگی می‌شود. این بیان‌گر سرنوشت پر از درد و زیبایی عشق است.
عشق تو که در دل آتش تیز افروختدانم که به شمع سوختن او آموخت
هوش مصنوعی: عشق تو در دل من شعلههای سوزانی ایجاد کرده و میدانم که به این شمع سوختن، خودم را از تو یاد گرفتم.
بر روی تو شمع همچو من عاشق شدناگه نفسی سرد زد و دستت سوخت
هوش مصنوعی: ناگهان متوجه شدم که عشق من به تو مانند شمعی است که روشن شده، ولی به یکباره سرمایی میوزد و آتش آن را خاموش می‌کند و دست تو را هم میسوزاند.