شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر اشتیاق و آرزوی شدید شاعر برای معشوقش است. شاعر از شمع به عنوان نماد عشق و زیبایی یاد می‌کند و خود را به پروانه‌ای تشبیه می‌کند که در تلاش برای نزدیک شدن به شمع، می‌سوزد و نابود می‌شود. او از روز و شب به خاطر عشقش رنج می‌برد و در این حال، عشق به معشوقش را امری شگفت‌انگیز می‌داند.
در آرزوی تو شمع را جان به لب استزان مرده و سوخته چو من روز و شب است
هوش مصنوعی: در آرزوی تو، شمع به خاطر شدت اشتیاق به آخر خط رسیده است. از آن مرده و سوختهای چون من، شبها و روزها میگذرد.
ای شمع رخ تو را دو صد پروانهپروانه منم دست تو سوزد عجب است
هوش مصنوعی: ای شمع، زیبایی تو باعث جذب بسیاری از پروانهها شده است و من هم یکی از آن پروانهها هستم که دستم در آتش محبت تو می‌سوزد و این موضوع برایم شگفت‌انگیز است.