شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر به زیبایی و جاذبه‌ی شخص محبوب اشاره می‌شود. شاعر با بیان اینکه وجود محبوبش مانند شمعی است که می‌سوزد، به عشق و جذابیت او اشاره دارد. همچنین، به تعجب اشاره می‌کند که چطور ممکن است دستش از سوختن شمع در آتش آسیب ببیند، در حالی که خورشید خود از شمع نمی‌سوزد. به این ترتیب، شاعر به قدرت و نورانی بودن محبوب خود و اثرش بر او تأکید می‌کند.
با روی تو شمع برفروزد عجب استبا حسن تو دیده برندوزد عجب است
هوش مصنوعی: با زیبایی تو، شمع روشن می‌شود و این عجیب است، و با حسن تو، چشمها غافلگیر میشوند و این نیز عجیب است.
گفتی که ز شمع سوخت دستم ناگاهخورشید که از شمع بسوزد عجب است
هوش مصنوعی: گفتی که دست من ناگهان از سوختن شمع آسیب دیده، اما عجیب است که خورشید هم از سوختن شمع آسیب ببیند.