تناجی
همام تبریزی

شمارهٔ ۴۰

گفتی غم عشقت همه کس می‌دانداین راز گشاده‌ای بدان می‌ماند
ما راز ترا فاش نکردیم ولیاشک است که چون آب فرو می‌خواند