شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: این اشعار به زیبایی کلام و اندیشه اشاره دارد. شاعر از دهان جانا به عنوان منبعی شیرین و خوشایند سخن می‌گوید که در دل شب، تاریکی را به آغوش می‌کشد. همچنین به ابراز افکار و پندارهایی که در گوش می‌چرخید، اشاره می‌کند که ناگهان از بین می‌رود و به حقیقتی واضح تبدیل می‌شود. در کل، اشعار به تحولی معنوی و درک عمیق‌تر اشاره دارد.
جانا دهنت که هست چون چشمه نوشمی‌آوردش ظلمت شب در آغوش
هوش مصنوعی: عزیزم، لبان تو مانند چشمهای است که نوشیدنی خوشمزه را به ارمغان میآورد و این لذت را حتی در تاریکی شب هم میتوان حس کرد.
آن پنبه پندار که در گوش تو بودپشم آمد و یکباره برون کرد ز گوش
هوش مصنوعی: آن تصور و خیالی که در فکر تو بود، به یکباره بیرون آمده و از بین رفت.