شمارهٔ ۳۴۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از عاطفه و احساسات غم‌انگیز خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که دیگر جای صبوری در دلش باقی نمانده و تمام وجودش پر از سنگینی و تلخی است. همچنین، او به شدت تحت فشار حالتی قرار دارد که اگر خونش خشک شود، شکیبایی‌اش همچون کوهی استوار خواهد بود. با اشاره به تیرهای فشار و درد، شاعر از تحمل خود در برابر مشکلات سخن می‌گوید.
نماند از گرد غم، در سینه ام جای شکیباییبغل پر کرده ام از سنگ مینای شکیبایی
هوش مصنوعی: از درد و غم چیزی در دل من باقی نمانده و با صبر و استقامت، دلم را از سنگی پر کردهام که نماد استقامت است.
شود چون کوه اگر خونم ز خشکی لعل جا داردبسی در زیر تیغ افشرده ام پای شکیبایی
هوش مصنوعی: اگر خونم به مانند لعل خشک شود، باید بگویم که در زیر فشار تحمل، بسیار استقامت دارم.