شمارهٔ ۲۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و غم‌انگیز شاعر می‌پردازد. او از خواب غفلت و سنگینی بار زندگی سخن می‌گوید که مانند مزاری بر او سنگینی می‌کند. شاعر اشاره می‌کند که به دلیل بی‌احساسی و غفلت، هر زخم و درد را باید با شکرگزاری بپذیرد. همچنین، بر این نکته تأکید می‌کند که از تجارب سخت و دردناک نتوانسته بهره‌ای ببرد و دچار افسردگی و بی‌احساسی شده است. آسایش او در غم و اندوه موجود است و به یاد کسی که مویی میان دارد (محبوب یا معشوق) زندگی‌اش را سپری می‌کند. شاعر در نهایت، از ناله‌هایش در این دوران غمگین یاد می‌کند و از یاری یافتن در این شرایط سخن می‌گوید.
جان و دل غفلت زده باری شده ما رااین خواب گران، سنگ مزاری شده ما را
هوش مصنوعی: زندگی ما تحت تأثیر غفلت و خواب سنگین قرار گرفته است، و حالا ما مثل سنگ قبر آسیبپذیر و بیتحرک شدهایم.
تا قدر جفای تو ندانی که ندانیمهر زخم، لب شکرگزاری شده ما را
هوش مصنوعی: تا زمانی که قدر بیمحبتی تو را نفهمی، ما هم نخواهیم دانست که هر درد و زخم، بهانهای برای شکرگزاری ما شده است.
ما از دل صد پاره چه فیضی که نبردیم!درگنج قفس، باغ و بهاری شده ما را
هوش مصنوعی: ما از دلهای شکسته و زخمدار چه بهره‌ای نبردیم! در دل این قفس، بهشتی و بهاری برای ما فراهم شده است.
آسایش ما در غم آن موی میان استکز محنت ایام کناری شده ما را
هوش مصنوعی: آرامش ما در غم آن موی زیبایی است که به خاطر درد و مشکلات روزگار از ما دور شده است.
در دهر حزین ، از نی کلکت به نواییمامروز درین غمکده یاری شده ما را
هوش مصنوعی: در این دنیا که پر از غم و اندوه است، صدای نی تو به ما کمک کرده و دل ما را شاد کرده است. در این مکان پر از غم، ما یاری دریافت کردهایم.