شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: این شعر به ابراز احساسات عاشقانه و درد و رنج ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از ناله‌ها و فریادهای درون خود سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که از کسی مضایقه نکرده‌اند. عشق را به عنوان موضوعی ارزشمند می‌داند و می‌گوید که زندگی بدون عشق، بی‌فایده است. او به روز وصال یار به عنوان عید عاشقان اشاره می‌کند و بر اهمیت عشق تأکید می‌کند. در نهایت، شاعر به دل‌نگرانی‌ها و غم‌های خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در کنار دوستش، دلش پر از موسیقی و احساسات است.
فریاد ناله، گر نخراشد درون ماگرد و غبار خاطر ما، بیستون ما
هوش مصنوعی: اگر فریاد و ناله به درون ما نفوذ نکند، مثل این است که گرد و غبار ذهن و یاد ما، هیچ گاه پاک نمیشود و بیستون ما همچنان محو میماند.
جان از کسی مضایقه هرگز نکرده ایمچون آب، بی دریغ روان است خون ما
هوش مصنوعی: ما هرگز در مورد جان خود سختگیر نبودهایم، مانند آب که بیوقفه و بیدریغ جاری است، خون ما نیز همینگونه است.
باید ز عشق جلوهٔ برق کرشمه ایاز سوز سینه پخته نگردد جنون ما
هوش مصنوعی: برای عشق باید جلوهای از زیبایی و درخشش داشته باشیم، چرا که احساسات عمیق و سوزان ما نباید به دیوانگی تعبیر شود.
مفت من است عشق، اگر رایگان بودای دل چه می کنی سخن از چند و چون ما؟
هوش مصنوعی: عشق برای من بیهزینه است، بنابراین ای دل، چه اشکالی دارد که درباره جزئیات و شرایط آن صحبت کنیم؟
روز وصال یار، بود عید عاشقانسال نو است و گرد تو گشتن، شگون ما
هوش مصنوعی: روز دیدار محبوب، برای عاشقان مانند سال نو است و دور او گشتن، نشانه خوششانسی ماست.
ای عشق تیشه بر سر افسردگان مزنخوابیده چون شرر، به دل سنگ خون ما
هوش مصنوعی: ای عشق، به دلهای افسرده ضربه نزن. چون شرری که در دل سنگ خوابیده، خون ما را به آتش میکشد.
بودیم دوش، گوش بر آواز دل حزیندارد نوای یا صنمی، ارغنون ما
هوش مصنوعی: ما دیشب کنار هم بودیم و به صدای دل غمگین گوش میدادیم، صدای آشنای ما در حال نواختن است.