شمارهٔ ۷۴
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر فارسی‌زبان، حافظ، به بیان عشق و جستجوی حقیقت در زندگی می‌پردازد. شاعر از ساقی درخواست می‌کند که قدحی از محبت و عشق به او بدهد و نامحرمان را کنار بگذارد تا او بتواند از زیبایی‌ها لذت ببرد. او از تاریکی‌های دل و غم‌ها صحبت می‌کند و می‌خواهد با سخنانی از دل و روح، جان‌ها را زنده کند. همچنین به زیبایی‌های طبیعی و جذابیت‌های انسانی اشاره می‌کند و از قاضی می‌خواهد تا حق را با پرتو عشق و می به دست آورد. پیام کلی این شعر، دعوت به رهایی از غم‌ها و پیدا کردن عشق و نور در زندگی است.
ساقی قدحی در ده، از خود بستان ما رامستانه بگو رمزی، بگشای معمّا را
هوش مصنوعی: ای ساقی، یک جام از خودت به ما بده و با حالتی شاد و سرمست، رمزی را برای ما بگوی و معما را حل کن.
ظلمتکدهٔ عاشق، زان چهره منوّر کنتا چند به روز آرم تاریکی شبها را
هوش مصنوعی: فضای تاریکی که عاشق در آن به سر میبرد را با چهرهای روشن، روشن کن تا دیگر شبها با تاریکی درگیر نشود.
از غنچهٔ لب بگشای، با مرده دلان حرفییک ره به دم احیاکن اعجاز مسیحا را
هوش مصنوعی: لبهای خود را بگشای و با دلهای مرده سخن بگو، یک سخن بگو که جان تازهای به آنها ببخشد، مانند معجزهای که مسیح علیهالسلام انجام داد.
خورشید نهان گردد، در دود کباب دلاز رخ چو برافشانی، آن زلف سمن سا را
هوش مصنوعی: خورشید در دود کباب پنهان میشود، اما وقتی که تو چهرهات را بگشایی، آن زلفهای معطر مانند گل سمن خود را جلوهگری میکنند.
پنهان ز نظر گیری، از شیخ و برهمن دلدر پرده چو بنمایی، آن حسن دلارا را
هوش مصنوعی: اگر در نظرها پنهان شوی و از اندیشههای عالمان و بزرگانی چون شیخ و برهمن دوری کنی، در این صورت وقتی که زیبایی دلانگیز خود را به نمایش بگذاری، همه را شگفتزده خواهی کرد.
گفتی غم ما خواهی، دل بند و ز جان بگسلاینک دل و جان بستان، بیعانهٔ سودا را
هوش مصنوعی: گفتی که درد و غم ما را تحمل میکنی، دل و جانم را به تو میسپارم. حالا که اینگونه است، دل و جانم را بگیر و با شوق به استقبال این معامله بیا.
در ساغر هشیاران، این نشئه نمی گنجدحیرت زدگان دانند، آن عارض زیبا را
هوش مصنوعی: در میانه هشیاران، این نوع سرمستی نمیگنجد و افرادی که دچار حیرت و شگفتی هستند، زیبایی آن چهره را خوب میشناسند.
چون سایه به خاک افتد، تب لرزه بر اندامشگر سرو چمن بیند، آن قامت رعنا را
هوش مصنوعی: زمانی که سایه به زمین میافتد، لرزشی بر بدنش میافتد و اگر سرو چمن را ببیند، آن قامت زیبا را مشاهده می‌کند.
جایی که به رقص آید، طور از ارنی گفتنمستان لقا دانند، بیهوشی موسا را
هوش مصنوعی: در جایی که شور و نشاط برقرار است، مردم به حالت مستی و دیوانگی میرقصند و در آن موقع، مانند بیخود شدن حضرت موسی، از یاد خدا و ملاقات او غافل میشوند.
از خود چو نظر بندی، دلدار نماید روبیدار دلان دانند، فیض شب اسرا را
هوش مصنوعی: اگر به خودت توجه کنی، محبوبت چهرهاش را به تو نشان میدهد. دلهای بیدار این را میدانند که در شب معراج، فیض و برکت وجود دارد.
ای قاضی اگر خواهی، گردد ز تو حق راضیروآتش می در زن، این دفتر فتوا را
هوش مصنوعی: ای قاضی، اگر بخواهی، میتوانی حق را راضی کنی. فقط کافی است که بر آتش دلی بسوزانی و این دفتر فتوا را کنار بگذاری.
تا خود نکند فانی، صوفی نشود صافیاثبات به خود کردم، از نفی خود الّا را
هوش مصنوعی: تا زمانی که انسان خودش را فانی نکند، نتواند به جلو برود و پاک و خالص شود. من تلاش کردم که با نادیده گرفتن وجود خود، به حقیقت وجود برسم.
شد عین همه عالم، آن دلبر پنهانیفرقی نتوان کردن،از اسم مسمّا را
هوش مصنوعی: دلبر پنهانی به گونهای همه جهان را تحت تاثیر قرار داده است که دیگر نتوان فرقی میان اسم و آنچه به آن اشاره دارد قائل شد.
خواهم که نفرسایی، جان از غم هجرانماغفرلی و ارحمنی نادیتُکَ غفّا را
هوش مصنوعی: میخواهم که از من دور نشوی، ای جانم، از غم جداییام مرا ببخش و بر من رحم کن، زیرا نادانیام آشکار است.
با مغبچگان بستی، پیوند حزین آخرتا در سر می کردی، سجّادهٔ تقوا را
هوش مصنوعی: تو با میپرستان و خوشگذرانان دوستی کردی، و در نهایت به درد و غم دچارش شدی، در حالی که سعی داشتی با خودداری و پرهیزکاری، روح خود را نگهداری کنی.