شمارهٔ ۸۳ - حزین لاهیجی

به آب از آتش می داده ام خاک مصلّا رابه باد، از نالهٔ نی دادهام، ناموس تقوا را

جبین را سجده فرسای در پیر مغان کردمبه بام کعبهٔ دل می زنم، ناقوس ترسا را

برهمن زادهٔ زنّاربندی برده ایمانمکه سودا می کنم باکفر زلفش دبن و دنیا را

نه ماضی هست پیش من نه مستقبل، خوشا حالمیکی از قطع خواهش کرده ام، امروز و فردا را

ز رنج و راحت گیتیگل مقصود می چینمبرون آورده ام از پای دل، خار تمنّا را

مصفا می کند آیینهٔ دل را نظر بستنتماشاهاست در هر پرده ای، ترک تماشا را

محبّت بر سر هر سنگ فرهاد دگر داردچها در عالم امر است، عشق کارفرما را؟

به لیلی می رساند نسبت آخر، تربت مجنونبه خاک کشتگان عشق، بی پروا منه پا را

به گوش اهل صورت کی رسد آوازهٔ معنی؟نوای بلبل دیبا، سزد گلهای دیبا را

حیات آن را شمارم، کز خودی بستاندم ساقیبه جام می فروشم، شربت خضر و مسیحا را

حزین، چون موی آتش دیده می گردد رگ خوابمبه مخمل گر شبی سودا کنم، بالین دیبا را