شمارهٔ ۹۴
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و احساساتی عمیق اشاره دارد. شاعر از عشق سرکش و پرشور خود صحبت می‌کند که به زندگی و وجودش روشنایی می‌بخشد. او از درد و اندوهی که ناشی از محرومیت از بوسه‌های معشوق است، می‌گوید. همچنین، به آرزوها و تمناهایش اشاره می‌کند که به خاطر بی‌اثر بودن آن‌ها، به نوعی قربانی می‌شوند. شاعر در نهایت از گریه و اندوه خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که اشک نمی‌تواند آتش عشقش را خاموش کند. به طور کلی، شعر ترکیبی از عشق، درد، آرزو و حسرت است.
هنوز آغاز رعنایی ست عشق سرکش ما رافروزان تر کند دامان محشر آتش ما را
هوش مصنوعی: عشق پرشور ما هنوز در آغاز است و میتواند شعلهورتر از قبل ما را به آتش بکشد و دامن آتشین روز قیامت را بیفزاید.
جگر خون از خمار بوسهٔ آن لعل میگونمازین سر جوش جامی ده، لب دردی کش ما را
هوش مصنوعی: بوسهی آن لب سرخ مانند عقیق باعث شده که دلم پر از درد و حسرت شود. از این رو، از تو خواهش میکنم که یک جام می به من بدهی تا به تسکین این درد کمک کند.
تمناها شهید، از فیض آه بی اثر دارمفراوان است بسمل، تیر روی ترکش ما را
هوش مصنوعی: آرزوهای من به دلیل نداشتن تأثیر، نابود شدهاند. من به شدت درد کشیدهام و زخمهایم مانند تیرهایی هستند که بر کمان ما نشستهاند.
خجل شد در امیدش سینه ی چاک و ندانستمکه حسرت، هاله آغوش باشد مهوش ما را
هوش مصنوعی: او به خاطر امیدش شرمنده شد و من ندانستم که حسرت، مانند آغوشی زیبا برای ماست.
حزین ، از گریه ام چون شمع کاری برنمی آیدکه آب دیده نتواند نشاند آتش ما را
هوش مصنوعی: حزین، از گریهام مانند شمع هیچ کاری ساخته نیست، چون آب چشم نمی‌تواند آتش اشتیاق ما را خاموش کند.