شمارهٔ ۱۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج ناشی از دوری و جدایی سخن می‌گوید. او به صحنه‌ای از بلبل در قفس اشاره می‌کند که در غم و اندوه خود، کمبود عشق و زیبایی را حس می‌کند. شاعر با گریه و اشک، به جستجوی صبر و تحمل می‌پردازد و به نیاز به آرامش از سوی خدا اشاره می‌کند. او از نسیم و بوی خوش گل‌ها صحبت می‌کند و می‌خواهد که دردهایش کمی تسکین یابد و شادابی و عشق را دوباره احساس کند. در نهایت، شاعر از ساقی می‌خواهد که به او می دهد تا بتواند غم خود را فراموش کند و شادابی را دوباره تجربه کند.
شنیدم در قفس از شاخساران شور بلبل رابه سیل گریه دادم خانهٔ صبر و تحمّل را
هوش مصنوعی: در قفس پرندهای را شنیدم که از شوق و دردش میخواند، و این صدا باعث شد که من با اندوهی عمیق، صبر و تحمل خود را از دست بدهم و به شدت گریه کنم.
مدام از دوربینی مرغ زیرک در بلا باشدشکنج دام می بیند، خم گیسوی سنبل را
هوش مصنوعی: همیشه از دوربین یک پرنده هوشمند، در شرایط سخت، تلهها را میبیند و خمیدگی موی سنبل را نیز تشخیص میدهد.
نه از دردی خبر دارد، نه فریادی اثر داردخدا صبری دهد خواری کشان کوی آن گل را
هوش مصنوعی: نه خبری از درد و رنج من دارد و نه فریاد من تاثیری دارد. خدا به من صبری عطا کند تا بتوانم ذلت و سختی ناشی از دوری از آن گل را تحمل کنم.
سرت گردم، تهی مگذار جیب داغ ناسورمبه دامان نسیمی باز کن مشکینه کاکل را
هوش مصنوعی: دوست دارم که در نزد تو باشم و هیچ چیز از من نماند. در این لحظه، جیب خالی من پر از درد و غم است. به من اجازه بده که مانند یک نسیم ملایم، زیبایی دلت را نمایان کنم.
دماغ جان مخمور حزین را بویِ مِی بایدچو گل بر تربتش بگذار ساقی، ساغر مل را
هوش مصنوعی: برای جان غمگین و مخمور، بوی شراب لازم است، مثل بویی که گل‌ها بر قبر میگذارند. ای ساقی، جام را بر او بگذار.