شمارهٔ ۱۶۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و حسرت دوران جوانی اشاره می‌کند. او از پیری و افتادن عشق در دل خود سخن می‌گوید و احساس می‌کند که ایام جوانی‌اش به پایان رسیده است. در فضایی پر از طلب و اشتیاق، عشقش مانند شمعی می‌سوزد و رازهایش در این شب فاش می‌شود. شاعر اشاره می‌کند که نتوانسته از کوی محبوبش بیرون برود و دل و جانش در آنجا گرفتار شده است. او زیبایی و پیچیدگی عشق را با تصاویری شاعرانه توصیف می‌کند و در نهایت سایه محبت معشوقش را به عنوان حقیقتی در زندگی خود معرفی می‌کند.
عهد پیرانه سری، عشق جوان افتاده ستجوش ایّام بهارم، به خزان افتاده ست
هوش مصنوعی: عشق و محبت در دلهای جوانان همیشه جوشان و پرحرارت است، اما با گذر زمان و پا به سن گذاشتن، این عشق تغییر می‌کند و حالت پختهتری به خود میگیرد. بهار که زمان جوانی و سرزندگی است، اکنون به خزان تبدیل شده و نشانههای پیری خود را نشان میدهد.
در فضایی که زند موج طلب، حیرت ماکعبه، سرگشته تر از ریگ روان افتاده ست
هوش مصنوعی: در فضایی که خواستهها و آرزوها سر و صدا و حرکت دارند، حیرت ما همچون کعبهای است که در میان بینظمی و سردرگمی مثل ریگهای در حال حرکت افتاده است.
عشق می گویم و چون شمع، لبم می سوزدراز پنهان من امشب، به زبان افتادهست
هوش مصنوعی: عشق را بیان میکنم و لبم همچون شمع به خاطر آن می‌سوزد. رازی که در دل دارم، امشب به زبان آمده است.
از سر کوی تو نَبوَد رَهِ بیرون شدنمبس که بر روی هم اینجا، دل و جان افتاده ست
هوش مصنوعی: از محله تو هرگز نمیتوانم خارج شوم، زیرا دل و جانم در اینجا به شدت به هم گره خوردهاند.
به ادایی دو جهان دین و دل آرد به کمندپیچ و تابی که در آن موی میان افتاده ست
هوش مصنوعی: با ناز و زیبایی، دل و دین جهانی را به دام میآورد، در پیچ و تابی که در آن موی میان او آویزان است.
نگه شوخ تو، در خار و خس هستی ماگرمتر از نفس سوختگان افتادهست
هوش مصنوعی: نگاه زیبای تو، در میان خاری که زندگی ما را آزار میدهد، بیشتر از داغ نفس سوختگان، ما را به گرما و حرارت میآورد.
مد احسان رسا، قامت یار است حزینهمه جا سایهٔ آن سرو روان افتاده ست
هوش مصنوعی: احسان و نیکی بر فراز و درخشش قامت یار به وضوح نمایان است و در هرجای دنیا، سایهٔ آن سرو زیبا، به آرامی گسترده شده است.