شمارهٔ ۱۸۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و شوق به معشوق است. شاعر با نگاهی شاعرانه و رمزآلود از زیبایی‌های محبوب خود سخن می‌گوید. او به غنچه‌ای اشاره می‌کند که در حال مستی است و به دنبال شناخت پیمان لب و باده ناب می‌گردد. شاعر به ویژگی‌های ظاهری محبوب و تاثیر آن بر دل خود اشاره می‌کند و احساسات عاشقانه‌اش را در برابر این زیبایی‌های دل‌فریب بیان می‌کند. همچنین، او به ناله‌ها و احساسات درونی‌اش اشاره دارد و از جستجوی خوشی و زیبایی در معشوق می‌گوید.
یا رب این غنچه دهن مست ز میخانهٔ کیست؟عهد و پیمان لبش با لب پیمانهٔ کیست؟
هوش مصنوعی: ای پروردگار، این غنچه که لبهایش تحت تاثیر شراب است، متعلق به کدام میخانه است؟ و پیمان و عهد لبهایش با کدام پیمانه برقرار است؟
دست بی باک که با سنبل او گستاخ استطرّه ی خم به خمش در شکن شانهٔ کیست؟
هوش مصنوعی: آن دست جسور که با دختر زیبا و خوشبختی در ارتباط است، چه کسی است که موهای خمیدهاش را با چین و پیچ در شانه اش سامان میدهد؟
بادهٔ ناب، چنین هوش نمی پردازددلم از خود شده جلوه مستانه کیست؟
هوش مصنوعی: شراب خالصی که مینوشم، این گونه باعث پریشانی ذهنم نمیشود. دلم از خودش بیرون آمده و حالا میپرسم کیست که این گونه مست و شاداب است؟
ناله ای هست ز پی قافلهٔ ناز تو رااین جرس نیست، ندانم دل دیوانه کیست؟
هوش مصنوعی: صدای نالهای وجود دارد که از دنبالهی جماعت دلباختهی تو به گوش میرسد. اما این صدای جرس نیست و نمیدانم این دل دیوانه که به درد میافتد، متعلق به کیست.
جلوه، زد جوش حزین ، از دل نازک ما راآخر این شیشه ببینید پریخانهٔ کیست؟
هوش مصنوعی: جذبهای از دل حساس ما به وجود آمده است، حالا بیایید ببینید در این شیشه، عالم زیبایی‌های کیست؟