شمارهٔ ۱۹۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از آتش عشق و درد عاشقانه سخن می‌گوید. او به یاد شمعی می‌افتد که در شب معشوقش، جانش را سوزانده و او را مجبور به ترک زادگاهش کرده است. غم تنهایی و غارت زمان، او را در درد و سوزی عمیق فرو برده است. همچنین، او به وضوح به بی‌میلی زندگی و ناامیدی اشاره می‌کند و از اینکه در صومعه‌ای با دینداران است، اما نگاه کافرانه و بی‌رحم معشوقش بر او تاثیر می‌گذارد، اظهار تاسف می‌کند. در نهایت، او از این افسانه عشق و رنجش که باعث سوختن دل او شده می‌گوید.
آمد آن شمع شبی بر سر و، سامانم سوختجستم از جای چنان گرم، که دامانم سوخت
هوش مصنوعی: شبی، آن شمع زیبای من در کنارم آمد و دل و جانم را سوزاند. به قدری از جای خود برخاستم که لباس و دامنم هم سوخت.
غنچهای غارت ایام به گلشن نگذاشتغم تنهایی مرغان گلستانم سوخت
هوش مصنوعی: در اینجا گفته میشود که بلای زمانه و مشکلات، اجازه ندادند تا زیباییها و خوشیها در زندگی باقی بمانند. در عوض، احساس تنهایی و غم، مانند آتش، دل و جان پرندگان گلستان را میسوزاند و از شادیها و زیباییها میکاهد.
مدتی شد که ز دشت آبله پایی نگذشتجگر از تشنگی خار بیابانم سوخت
هوش مصنوعی: مدتی است که از این بیابان کسی عبور نکرده و من از شدت تشنگی در حال عذاب هستم و جانم به شدت در حال سوختن است.
من که در صومعه سرحلقهٔ دین دارانمنگه کافر آن مغبچه ایمانم سوخت
هوش مصنوعی: من که در جایی زندگی میکنم که پرچم دین را برافراشتهام، به خاطر نگاه ناپسند یک کافر، ایمانم آسیب دید و burnt شد.
نفس سوخته، در سینه نگهدار حزیناین چه افسانهٔ گرم است که مژگانم سوخت
هوش مصنوعی: در سینهام حسرتی بزرگ وجود دارد، عواطفی آتشین که قلبم را در anguish درگیر کرده است. این چه داستانی است که آنقدر گرم و داغ است که اشکهایم را سوزانده؟