شمارهٔ ۱۹۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف درد و رنج شاعر از عشق و دلتنگی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هر چیزی که از چشم معشوق به دلش ریخته شده، مانند زهر می‌سوزاند و دلش را داغ می‌کند. زلف معشوق مانند مشک دلش را شاداب می‌کند اما در عین حال، یادآور غم و اندوه است. زمان سختی که بر او می‌گذرد، همچون بادی سرد، آرامش دلش را از بین می‌برد. او از سردی و تنهایی‌اش سخن می‌گوید و اینکه جز در سایه زلف معشوق هیچ جایی نداشته و اشک‌هایش مانند خون از چشمانش می‌ریزد. عشق او آنقدر تلخ و سخت است که حتی باران احساساتش نیز تبدیل به تیر بلا شده است. در نهایت، شاعر درباره شعله‌ور شدن احساساتش و حسی که از دو جهان بر دلش حاکم است، صحبت می‌کند.
هر زهر که چشمت به ایاغ دل ما ریختالماس شد، از دیدهٔ داغ دل ما ریخت
هوش مصنوعی: هر زهر یا درد و رنجی که نگاه تو به دل ما میآورد، مانند الماس ارزشمند میشود، چون این درد و غم از دل ما به بیرون می‌ریزد.
زلفت به مددکاری آن لب، نمکی چندبا مشک به هم کرد و به داغ دل ما ریخت
هوش مصنوعی: زلف تو به همراه آن لب، مقداری نمک را با مشک مخلوط کرد و بر دل دچار ما ریخت.
دم سردی ایّام چها کرد به حالمزین باد، شبیخون به چراغ دل ما ریخت
هوش مصنوعی: سرما و سختی روزگار چه بلایی بر سر حال و روز من آورده است. این باد سرد، مانند حملهای ناگهانی به روشنایی دل من حملهور شده است.
جز در خم زلف تو کجا بود که امشبخون از مژهٔ غم به سراغ دل ما ریخت؟
هوش مصنوعی: تنها در خم زلف تو بود که امشب اشک غم از چشمهای ما بر دلمان ریخته شد.
نخلی شد و بارش همه پیکان بلا گشتهر تخم، که ناز تو به باغ دل ما ریخت
هوش مصنوعی: نخل و بار او به مانند تیرهای بلا شود، زیرا هر دانهای که از زیبایی تو در دل ما پاشیده شده است.
این شعله حزین ، کز دو جهان دود برآوردسودای که یارب، به دماغ دل ما ریخت؟
هوش مصنوعی: این شعله اندوهی که از دو جهان بلند شده، چه آرزویی را در دل ما به وجود آورده است؟ ای کاش که این احساس را درک کرده و در دلمان حس کنیم.