شمارهٔ ۲۳۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به عشق و جدایی است. شاعر به تضادهایی که در دلش وجود دارد اشاره می‌کند، مثلاً محبت و خشم را یکی می‌داند، یا تلخی دوری و شیرینی عشق را مشابه هم می‌کند. او از درد ناشی از فاصله و نادیده گرفتن معشوق صحبت می‌کند و در عین حال به این نکته می‌رسد که همه دردها و لذتها در وجودش یکی هستند. شاعر به تصویرهایی از طبیعت و دردهای ناشی از جدایی اشاره می‌کند و در نهایت می‌گوید که در دنیایی که در آن زندگی می‌کند، برنده و بازنده بودن هیچ تفاوتی ندارد.
لطف و قهرت به من سوخته جان هر دو یکی ستدانه چون سوخت، بهاران و خزان هر دو یکی ست
هوش مصنوعی: محبت و عصبانیت تو بر من تأثیر گذاشته و جانم را سوزانده است. وقتی دانهای در آتش سوخت، دیگر فرقی نمیکند که بهار باشد یا خزان؛ هر دو حالت یکی خواهند بود.
تا تو مهجوری من خواسته ای، در کاممتلخی دوری و شیرینی جان هر دو یکی ست
هوش مصنوعی: تا زمانی که دوری تو را تحمل میکنم، در زندگیام هم تلخی فراق تو و هم شیرینی عشق به تو برایم یکی شده است.
دل خراشانه لبم ناله عبث می سنجدپلّه ی ناز تو و کوه گران هر دو یکی ست
هوش مصنوعی: دل شکستهام در زخمهایش تنها صدای بیفایدهای از لبهایم خارج می‌کند. زیبایی تو و سنگینی بار غم به یک اندازه زحمتآور و دشوار هستند.
با جگر تشنگی تیغ شکار اندازتخون صید حرم و آب روان هر دو یکی ست
هوش مصنوعی: با دل پر از تشنگی به تو حمله میکنم، چرا که خون شکار و جریان آب هر دو یک حقیقت دارند.
اشک گلگون نکند گر چمن آرایی منچهره ی زرد من و برگ خزان هر دو یکی است
هوش مصنوعی: اگر در چمن آرایی من، اشک سرخ نریزد، باز هم صورت زرد من و برگهای پاییزی هر دو یکی هستند.
پیش شمشیر جفایی که سر تسلیممسختی جان من و سنگ فسان هر دو یکی ست
هوش مصنوعی: من در برابر شمشیر ظلم و ستم، سختی جانم و سنگ سرسخت، هیچ تفاوتی ندارند و با کمال تسلیم به آنها پاسخ میدهم.
عمر اگر باخته ام نیست حزین افسوسمدر دیاری که منم سود و زیان هر دو یکی ست
هوش مصنوعی: اگرچه عمرم را تلف کردهام، اما در این سرزمین که من خودم باعث سود و ضرر هستم، از این بابت ناراحت نیستم.