شمارهٔ ۲۵۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان عدم قابلیت بیان رازها و احساسات عمیق عاشقانه می‌پردازد. او می‌گوید که مسائل درونی و احوال دل را نمی‌توان به زاهدان و کسانی که درک کم‌تری دارند، گفت. شاعر از تضاد میان عشق و عدم توانایی در بیان آن می‌گوید و اشاره می‌کند که از شدت شیدایی و عشق، حتی نمی‌تواند درد دلش را به مسیحا یا هرکس دیگری که می‌تواند کمک کند، بگوید. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که در عشق و حالات عاطفی او، برقراری ارتباط و بیان احساسات ممکن نیست.
اسرار تو با زاهد و ملّا نتوان گفتبا کوردلان، نور تجلّا نتوان گفت
هوش مصنوعی: رازهای تو را نمی‌توان با افراد زاهد و مذهبی در میان گذاشت، زیرا آنها قادر به درک نور حقیقت نیستند و با دلهای نابینا نمی‌توان از زیباییهای روشنایی سخن گفت.
چون آینه، کز جلوهٔ دیدار شود گمما را به تماشای تو پیدا نتوان گفت
هوش مصنوعی: مانند آینهای که با زیبایی و نمای حضور تو گم میشود، نمیتوانیم در تماشای تو، خود را پیدا کنیم.
از آمدن پیک صبا می رود از هوشپیغام تو با عاشق شیدا نتوان گفت
هوش مصنوعی: وقتی پیام نسیم به ما می‌رسد، دیگر نمی‌توان پیامت را به عاشق دیوانه گفت و او را از حال و هوش خود بیرون کرد.
امروز، ازین مرحله سامان سفر کندر مذهب ما امشب و فردا نتوان گفت
هوش مصنوعی: امروز از این موقعیت که داری، سفر خود را آغاز کن، زیرا در دین ما، نمی‌توان درباره فردا و برنامههای آن صحبت کرد.
سرمستی آن طرّه به حدّی ست که با ویاحوال پریشانی دلها نتوان گفت
هوش مصنوعی: شور و شوق آن موهای زیبا به حدی است که نمی‌توان برای او از دردی که در دلهاست، صحبت کرد.
بیماری من از اثر مستی چشمی ستدرد دل من پیش مسیحا نتوان گفت
هوش مصنوعی: درد و رنج من ناشی از زیبایی چشمان توست و نمیتوانم غم خود را به کسی مثل مسیحا که می‌تواند درمانگر باشد بگویم.
این آن غزل قاسم انوار که فرمودبا عشق زتسبیح مصلا نتوان گفت
هوش مصنوعی: این اشعار به بیان مفهومی اشاره دارد که می‌گوید نمی‌توان درباره عشق و زیباییهای آن مانند تسبیحی که در نماز استفاده میشود صحبت کرد. به عبارتی دیگر، عشق به قدری عمیق و گسترده است که نمی‌توان آن را با کلمات محدود بیان کرد.