شمارهٔ ۲۸۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس ناامیدی و تنهایی شاعر است. او از عدم وجود خطرات در مسیر زندگی صحبت می‌کند، اما در عین حال از بی‌توجهی و بی‌احساسی دیگران نسبت به عشق و درد خود گلایه دارد. شاعر به نیروهایی که دلها را به هم پیوند می‌زنند اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که هیچ پیامی از طرف معشوقش نمی‌رسد. او در نهایت به ناکامی و بی‌فایده بودن آرزوها اشاره می‌کند و می‌گوید که امید به دنیا بیهوده است.
نبود خطری در ره بی پا و سران هیچرهزن نزند قافلهٔ ریگ روان هیچ
هوش مصنوعی: وقتی که در راهی باران خود را بیخطر و آرام حرکت میکنید، هیچ دزدی به کاروان شما آسیب نمیزند.
حشمان تو مست می نازند، مباداقسمت نرسانند به خونین جگران هیچ
هوش مصنوعی: عاشقانت در حال مستی و ناز و ناز و بازی هستند، مبادا که به دلشکستهها هیچ چیزی نرسد و آنها را رنجیده خاطر کنند.
بر هم زن دلها نشود موی میانتپا گر نگذارد سر زلفت به میان هیچ
هوش مصنوعی: اگر موهای میانت به هم نخورند، دلها به هم نخواهد خورد. اگر سر زلفت اجازه ندهد که به میان بیاید، هیچ چیزی نمیتواند مانع ارتباط دلها شود.
درماندهٔ سامان تهی دستی خویشمدردا که نگیرند ز عاشق دل و جان هیچ
هوش مصنوعی: من دردی در دل دارم که از عشق و بیپولی رنج میبرم و افسوس که هیچکس دل و جان مرا درک نمیکند.
گر جوهر خوی تو فتادهست ستمگربا ما ز چه رو جور و جفا با دگران هیچ؟
هوش مصنوعی: اگر ذات تو سرشار از خوبی و مهر است، پس چرا با ما ظلم و ستم میکنی و با دیگران اینگونه بیرحم و سختگیر هستی؟
نه رسم سلامی نه کلامی، نه پیامیدل را خبری نیست از آن غنچه دهان هیچ
هوش مصنوعی: نه درود و احوالی از کسی میبینم، نه کلامی برای دل واقعی وجود دارد. از آن گل دهان هیچ خبری نیست.
ناکامی وکام تو حزین ، نقش بر آب استامید نبندی به جهان گذران هیچ
هوش مصنوعی: ناتوانی و شکست تو مانند یک تصویر در آب است، پس به دنیا و آنچه زودگذر است امیدی نبند.