شمارهٔ ۲۹۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به غم و اندوه ناشی از جدایی و فقدان کسی که به او محبت می‌ورزیده، پرداخته است. او به احساس تنهایی و ناامیدی از بازگشت آن شخص اشاره می‌کند و به بی‌فایده بودن تلاشانش برای بیان احساساتش می‌پردازد. همچنین، از ناامیدی نسبت به دریافت پیامی که دلش را شاد کند سخن می‌گوید و ناله و درد دلش را در این غم سنگین حس می‌کند. شکست در بیان احساسات و فقدان شادابی زندگی بدون آن محبوب، حسرت و تاسف او را به تصویر می‌کشد.
یک ره به سر تربتم از ناز نیامداین جان ز تن رفته، دگر باز نیامد
هوش مصنوعی: یک بار هم به سرزمین قبرم نیامد. این جان که از بدن جدا شده، دیگر برنمیگردد.
پیغام دروغی که فریبد دل ما راافسوس کزان لعل فسون ساز نیامد
هوش مصنوعی: پیام نادرستی که قلب ما را فریب میدهد، افسوس که از آن گوهر جادویی خبری نیست.
خونین جگری بی تو نهفتیم ولیکناز گریه، نگه داشتن راز نیامد
هوش مصنوعی: دل زخمی و غمگین خود را با وجود تو پنهان کردهایم، اما از گریه کردن، نتوانستهایم رازهای خود را حفظ کنیم.
رفتم که نویسم من سودا زده حرفیاز مطلب گم گشته خبر باز نیامد
هوش مصنوعی: رفتم تا چیزی بنویسم، اما نتوانستم درباره موضوعی که در جستوجوی آن هستم، چیزی پیدا کنم و خبری از آن بازنگشت.
روزی که به دل ناله گره بود حزین راناقوس صنم خانه به آواز نیامد
هوش مصنوعی: در روزی که دل حزین پر از ناله و غم بود، صدای ناقوس معبد به گوش نیامد.